De uitvergroting

Standard

Soms zijn er gebeurtenissen, die op zich heel naar zijn, maar waar je sterker uit tevoorschijn komt. Elke gebeurtenis heeft een les in zich. Niets gebeurt voor niets. Althans, dat geloven wij. Wij geloven dat vanuit ons geloof in God. Maar – volgens mij – ook als je boeddhist bent, hebben gebeurtenissen een verscholen les in zich.

We maakten de afgelopen dagen een hele vervelende situatie mee. Mensen die ons iets wat we voorgeschoten hadden met betrekking tot twee katten, niet wilden betalen. En erger nog; een intimiderende toon en bedreigingen.

Natuurlijk waren we er enorm door geraakt. We waren er kapot van.

Maar we waren tegelijkertijd méér samen dan ooit. Erik zag wat het met me deed en belde de politie. Die de melding heel serieus namen en hier waren, voordat de betreffende mensen hier waren. Ze kwamen de twee katten weer ophalen. Toen ze er waren en ze Erik compleet uitkafferden, nam ik het voor mijn lieve man op. En gebood de mensen respectvol om te gaan met hem. De politie bemiddelde ook in het gesprek. En uiteindelijk verliep alles rustig en goed. De mensen hadden tóch het geld. Betaalden en namen de katten mee. Ze verdwenen, voorgoed uit ons leven.

We deden een dut. We accepteerden dat we ons even futloos voelden. Langzaam ebde het negatieve gevoel weg. En wat toen overbleef, was alleen maar heel wonderlijk en mooi.

We hadden de hele avond dezelfde ingevingen, op dezelfde momenten. Zoals bijvoorbeeld nog even met de politie bellen, om hen te bedanken. Heel toevallig (?) kreeg ik bij de politie dezelfde dame aan de lijn, die ‘s morgens Erik aan de lijn had gehad en die de twee agenten naar ons toe gestuurd had.

Ik voelde me ‘s avonds heel harmonieus en vredig. Bijna sereen zelfs. Even was alles uitvergroot. Met het besef dat we een hele mooie, sterke relatie hebben. Onze liefde voor elkaar. Maar ook het besef dat we heel veel mensen om ons heen hebben, die ons een warm hart toe dragen. Die bij ons betrokken zijn. Die waarderen wat we doen.

Het is veel mooier mensen gewoon te vertrouwen. En niet verbitterd te raken door zo’n voorval en vanuit dat gevoel mensen te beoordelen.

Misschien was dát de les. Uitvergroot te ervaren dat we heel veel van elkaar houden. Dat we samen sterk zijn. Dat er een heleboel lieve, warme mensen om ons heen zijn. Dat we gewoon verder gaan met mens en dier helpen.

Het was even pas op de plaats. Dat is soms even nodig. Om écht te ervaren waar het in dit leven écht om draait…

Liefde!

Vanuit liefde leven, vanuit liefde handelen. Het levert een boel positieve gevoelens op!

Een cadeautje op een doordeweekse dag

Standard

Soms zijn er van die dagen, van die momenten, dat er iets moois gebeurt in het contact met andere mensen. Zomaar onverwachts. Een cadeautje op een doordeweekse dag.

Ik had gisteren een afspraak met mijn hulpverlener. Hij kwam op huisbezoek, zoals wel vaker, als ik geen auto tot mijn beschikking heb. Natuurlijk vroeg hij hoe het met me gaat. Het gaat best goed. Ik grapte zelfs dat het erop lijkt dat ik een ‘normaal’ mens dreig te worden. Af en toe eens een paar slechte dagen, die dan echter ook weer gewoon voorbij gaan. Niets verontrustends.

Ach, het is zo anders geweest! En dus komen hulpverlener en ik in een gesprek waar we terugblikken op de ‘reis’ die we samen gemaakt hebben. Al acht jaar lang heb ik gesprekken met hem. In het begin soms zelfs dagelijks.

Hij weet als geen ander van de diepe dalen die ik doorgemaakt heb. Hij kent mijn pijn en mijn angst. Hij heeft me vaak geholpen weer een sprankje licht te zien, aan het eind van de tunnel.

We hebben ook wel eens lijnrecht tegenover elkaar gestaan. Dan verweet ik hem dat hij me niet voldoende hielp, terwijl hij ondertussen het vuur uit zijn sloffen liep. Gaandeweg ontdekten we dat ik de praktische oplossingen die hij bedacht, niet zo hard nodig had. Maar dat ik juist gewoon steun wilde, door erkenning van mijn strijd.

Ook sloeg mijn machteloosheid wel eens over op hem. Dan verlamden we beiden en konden we ook niet samen door één deur. Totdat hij ontdekte dat hij zich soms zo machteloos kon voelen en dat niet wilde toegeven.

Zo zaten we gisteren te praten. Ik hem vertellend hoeveel steun ik aan hem heb gehad en hoe mooi het dan nu is, dat ik een vrijwel normaal mens ben.

Maar het is geen eenrichtingverkeer. Hij vertelt mij dat hij ook heel veel van mij geleerd heeft. Dat hij door mij heeft leren luisteren. En daardoor de vraag achter de vraag hoort. Hij heeft ervaren dat hij zich soms machteloos kan voelen, maar dat dat niet erg is.

Even vervagen de grenzen van de toch altijd wat strakke relatie tussen hulpverlener en cliënte. We zijn even allebei normale mensen, die elkaar laten weten hoe bijzonder we de ander vinden.

Het is een prachtig gesprek. Een gesprek die ik – als het mogelijk was – zou willen inlijsten, vasthouden.

Na drie kwartier gaat hij weer verder, naar de volgende cliënt. Ik voel me bijzonder. Zelfs emotioneel. Omdat het gewoon mooi is dat je zo’n bijzonder contact kan hebben met een medemens. Als cadeautje op een doordeweekse dag.

En alsof het nog niet genoeg is, open ik ‘s avonds mijn mailbox en vind ik een heerlijke lange brief van onze vrienden uit Frankrijk. De twee mensen die we nog nooit ‘live’ ontmoet hebben, maar die voelen alsof we ze al jaren persoonlijk kennen en waarmee we een grote band van vertrouwen en gelijkgestemdheid ervaren. Altijd heb ik kippenvel als ik hun verhalen lees. Van liefde, van ontroering.

We liggen ‘s avonds gezellig tegen elkaar aan in bed. En we voelen ons rijk. Met zulke mooie, bijzondere contacten met medemensen.

Soms is het leven – zelfs het normale leven – heel mooi!

De weemoed verder uitgediept

Standard

Gisteren in mijn blog over het katertje wat morgen ons huis verlaat (Kattenkrabbels), sprak ik over weemoed. De ‘Van Dale’ omschrijft weemoed als een zacht-treurige stemming. Ik vind weemoed zo’n prachtig woord. Zo’n woord wat niet vaak meer gebruikt wordt. Maar wat een intrigerend begrip is.

Ik typ het woord in op ‘Google’. En zie daar; allerlei uitleg over dat prachtige woord en begrip. Blijkbaar is het een begrip wat een geliefd item is, in de literatuur.

Zo schrijft Gerard Koek (filosoof) over weemoed dat de eerdergenoemde zacht-treurige stemming een bepaalde diepte heeft. Zoals schrijver Frans Frijns omschrijft;

‘De weemoed opereert vanuit het besef dat alles verloren is en er dus niets meer te verliezen valt. Daarmee schept ze openheid voor het onverwachte. Zo verbindt ze het verleden met de toekomst, het bekende met het onbekende.’

In mijn geval, met de katten, klopt dat precies. Juist met het verlaten van dit huis, door het katertje, komt er ook weer ruimte – letterlijk en figuurlijk – voor een nieuwe kat. Nog onbekend. Maar als iets om naar uit te kijken. De cyclus van steeds een nieuw begin en daar direct aan verbonden een afscheid. Met weemoed.

Is het daarom dat het zoveel voldoening geeft?

Dat we het allebei ervaren als een prachtige rijkdom?

Laatst las ik een column van Susan Smit (schrijfster). Zij beschrijft weemoed als;

‘Met spijt denken aan de dingen die voorbij zijn gegaan en de mensen die uit je leven zijn verdwenen.’

Ik voeg toe; de katten die uit ons leven zijn verdwenen.

Susan Smit schrijft ook; ‘Weemoed is droefheid, vermengd met dankbaarheid dat je zoveel hebt om weemoedig over te zijn.’

Waarachtig, ook dat klopt! Naast de eerdergenoemde voldoening en rijkdom die wij voelen bij het opvangen en verzorgen van katten, is er ook de component dankbaarheid. Dat wij dit ‘werk’ mogen doen. Dat we in de gelegenheid zijn het te kunnen doen. Ondanks alle energie die ik er in stop, kost het toch geen moeite. Omdat ik er zoveel voor terug krijg.

Sta ik gisteravond de katten blikvoer te geven. Zijn ze bijna allemaal binnen. Acht katten, groot en klein, die harmonieus staan te smullen en smakken.

‘Wie weemoedig is, ervaart de zin van het leven; de waarde en de kwetsbaarheid ervan’.

Acht smikkelende katten vertellen dát verhaal. Zonder woorden. Sprakeloos mooi!

Een leuk gevalletje discrepantie

Standard

Gisteren liepen we met z’n tweetjes tegen een ‘leuk gevalletje discrepantie’ aan. Om het geheugen even op te frissen: discrepantie is een situatie waarin twee zaken niet met elkaar overeenstemmen. Er is een leemte tussen theorie en praktijk.

We hadden laatst een gesprek met z’n tweeën. Ik vond dat Erik de laatste tijd teveel op eigen houtje besliste over (kleine) dingen die aangeschaft moesten worden. Zoals materialen voor de in opbouw zijnde werkplaats. Waardoor ik me ook niet zo betrokken voelde en het idee kreeg dat het zijn werkplaats was, in plaats van de onze, zoals elk ander vertrek hier is.

Het sluipt er zo gemakkelijk in. Erik ging er vanuit dat als hij een bepaald budget beschikbaar heeft, hij kan doen en laten wat hij wil, mits hij maar binnen dat budget blijft.

Het was een interessante discussie. Echt zo’n discussie, die je als stel af en toe nodig bent om uiteindelijk weer de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Helemaal niets mis mee, met die discussie. Aan het eind beloofde Erik dat hij weer wat meer zou overleggen. En beloofde ik dat ik me weer wat geïnteresseerder op zou stellen.

Gisteren kwamen we bij de bouwmarkt. Erik had wat klein spul – ja, inderdaad voor de werkplaats – nodig. Het was zo weinig, dat Erik het niet nodig vond dat ik mee naar binnen ging. Ik bleef wachten in de auto.

Toen Erik terugkwam, had hij de benodigde materialen. En wierp hij me een draadloze koptelefoon in mijn schoot. Dat was wel een wens van me, dat klopt. Ik was dan ook blij verrast. Maar met de attributen die er nog bij hoorden, had Erik toch binnen een half uur tijd een behoorlijk bedrag uitgegeven.

Ik dacht in de auto al; hé, hij heeft niet overlegd. Maar ik hield mijn mond. Want Erik bedoelde het heel goed. Hij wilde me verrassen.

Ergens halverwege de terugweg, minderde Erik opeens wat vaart en riep uit; “O, wat ben ik dom geweest”. Ik dacht minimaal dat hij wat vergeten was mee te nemen. Maar nee, op dát moment viel bij Erik het kwartje dat hij dus inderdaad niet overlegd had!

Een typisch voorbeeld van discrepantie. Want je kunt dan wel afspreken dat je beter overlegd over te besteden geld. Maar er is ook nog zoiets als je partner willen verrassen.

We zijn het helemaal met elkaar eens dat het goed was zoals het ging. Mits we niet elke dag zo’n uitspatting maken!

Erik heeft de draadloze koptelefoon geïnstalleerd. Wat een geweldig geluid. Wat een luxe dat ik door het huis kan lopen met mooie muziek op mijn hoofd.

Wat een schat is Erik. Dat hij mij zomaar verrast. Zonder overleg. Anders was het geen verrassing meer geweest!

Wilskracht

Standard

Gisteren had ik een lastige dag; ik had heel veel pijn in mijn rug en been. Nu heb ik altijd wel ergens pijn, maar gisteren viel het me zwaar dat te accepteren. Ik mopperde zo’n beetje op de somatische gezondheidszorg, ik was verdrietig. En sloeg uiteindelijk maar aan het schrijven.

Ik heb het prachtige vermogen mezelf weer uit de put te schrijven. Een vermogen wat ik door jarenlange ervaring en heel veel oefenen ontwikkeld heb.

Hoe het ook zij; aan het eind van mijn gevoelsspreekuur concludeerde ik dat ik toch best een grote portie wilskracht bezit. Als ik dat niet zou hebben gehad, zou ik er niet zo ‘warmpjes’ bijgezeten hebben. En diezelfde wilskracht helpt me ook een mooi leven te leiden, zelfs met elke dag pijn.

Wilskracht. Het woordenboek omschrijft het als; ‘het vermogen om iets te willen en die wil ook uit te voeren’. Een ander woordenboek ziet het als; ‘de energie waarmee je iets wilt’.

In de moderne psychologie wordt wilskracht gezien als een vorm van zelfcontrole. Dit is het proces waardoor gedachten, gevoelens of doelstellingen kunnen worden onderdrukt of veranderd. Het is niet alleen het vermogen om ‘nee’ te zeggen, maar juist ook ‘ja’. De ferme ‘ja’ voor dat wat jij wilt, waar jij voor gaat of staat.

Ieder mens heeft wilskracht. Alleen is bij de één die wil sterker (ontwikkeld) dan bij de ander. Je kan wilskracht ontwikkelen. Wat daarbij één van de belangrijkste voorwaarden is, is dat je zelfkennis opdoet. Wat denk en voel je? Waarom maak je bepaalde keuzes? Wat wil je wel en wat wil je niet met of in je huidige leven? Pas als je duidelijk je doel voor ogen hebt, kan je aan de slag met het ontwikkelen van je wilskracht.

Wat mij heel erg goed geholpen heeft, bij het ontwikkelen van mijn wilskracht, maar ook met ‘uit de put komen’, is het maken van minidoelenlijstjes. Niet direct de grote dingen die je wilt (veranderen), maar tevreden zijn met de kleine dingen die je op een dag bereikt. Zeker in de tijden dat ik niet goed in mijn vel zat, had ik profijt bij een minidoelenlijstje. En, daar bijna automatisch aan gekoppeld, het pluspuntenlijstje, met de kleine dingen op de dag die wél goed gingen.

Toen Erik mij leerde kennen, deed hij weleens smalend over alle lijstjes die ik had.

Maar juist die lijstjes, in combinatie met elke dag een gevoelsspreekuur schrijven, heeft ertoe geleid dat ik er nu ‘warmpjes’ bij zit. Dat ik niet bij de pakken neer zit, als het wel eens tegen zit.

Wat wil je bereiken in je leven? En hoe kom je daar, met kleine stapjes? Als je daarover nadenkt, als je daar bij stilstaat en er wellicht ook over schrijft, dan ontwikkel je gaandeweg ook wilskracht. En dan mag het eens een dag tegenzitten. Maar dat is dan niet direct een onoverkomelijke ramp.

Omdat je wat van je leven wilt maken!

Zelf-compassie

Standard

Schreef ik de vorige keer een blog over ‘Melancholie en nostalgie’, vandaag wil ik schrijven over een ánder mooi gevoel; Zelf-compassie.

Het zijn me wel de weken van intense gevoelens! Dat past wel bij onze manier van leven. En ook bij de gebeurtenissen in ons leven.

Het is bij ons nooit saai. Terwijl we – voor een buitenstaander wellicht – een oersaai leven leiden. In een omgeving waar niets aan vertier te vinden is. Zonder TV (destijds een heel bewuste keuze van mij).

Maar; we hebben onszelf, we hebben elkaar. We hebben de rijkdom van een prachtige natuur om ons heen. Diertjes, waar we intens van genieten.

Wat willen we nog meer?

Natuurlijk valt er altijd nog wel íets te wensen. Eén van onze grootste wensen is dat het mij lichamelijk beter zou gaan. Dát, mijn lichamelijke gezondheid, laat zeer te wensen over. Maar, zie daar… daar komt zelf-compassie om de hoek kijken!

‘Compassie voor jezelf is niet echt anders dan compassie voor anderen. Je wordt geraakt. Als dat gebeurt, voel je warmte, zorgzaamheid en de behoefte om de ander – of in dit geval jezelf – te helpen en te steunen. Compassie is niet hetzelfde als medelijden. Bij medelijden – in dit geval zelfmedelijden – zwelg je al snel in je ellende en ben je geneigd te vergeten dat anderen ook vergelijkbare problemen kunnen hebben. Bij zelf-compassie zie je de relatie tussen je eigen ervaringen en die van anderen, zodat je je niet geïsoleerd voelt. Je kunt je eigen ervaringen in een ruimer perspectief zien. Je kunt relativeren’. Bron; http://www.zelfcompassie.nl

En inderdaad. Zelfs al is het moeilijk het brede perspectief te zien, als ik lig te huilen van de pijn, toch zie en voel ik wel de verbinding met de mensen om me heen. De lieve vriendin die kort geleden haar moeder verloor en die ik dus af en toe een brief ter bemoediging schrijf. Of de andere vriendin die ons belde omdat ze gevallen was in haar tuin en haar voet gebroken had. Waarmee we dus naar het ziekenhuis gingen.

Als ik niets anders kan, dan liggen, omdat ik zoveel pijn heb, is het juist de verbinding met andere mensen om ons heen, die ervoor zorgen dat ik het volhoud. Gedachten aan hen geven betekenis aan mijn leven. En die gedachten zorgen er onbewust ook voor dat ik dezelfde gevoelens van liefde en genegenheid die ik voor die ander heb, ook projecteer op mezelf. Er ontstaat een geruststellende mildheid in me.

En daarnaast lig ik dan op bed en heb een verbluffend mooi uitzicht, op prachtige natuur. Een natuur die óók mild is, in zichzelf. Niet veroordelend. Zonder haast. Alles op zijn eigen – voorbestemde – tijd.

Natuurlijk is het een grote wens van ons dat het mij lichamelijk weer beter gaat. Maar op de hierboven beschreven manier ‘ziek’-zijn, is absoluut niet erg. Het zorgt ervoor dat ik elke ochtend opnieuw weer zin heb in de dag. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig blij verkondig dat ik een prachtig leven heb. Met ongekende rijkdom. De rijkdom van mooie, betekenisvolle contacten met andere mensen en de verbinding voelend met hen en ook met de prachtige natuur. Wat zorgt voor een geruststellend gevoel van zelf-compassie.

In een andere blog zal ik nog wat nader ingaan op hoe je zelf-compassie kunt oefenen.

Want het is natuurlijk prachtig als jij ook op zo’n liefdevolle manier naar jezelf kunt kijken! Dat wil ik je zeker niet onthouden…

Melancholie en nostalgie

Standard

In mijn laatste blog (té lang geleden) schreef ik dat ik me melancholisch voelde. Een bitterzoet gevoel. Terugdenkend aan de voorbije jaren.

Feitelijk is melancholie een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.

Wellicht waren mijn gevoelens dus meer een uitingsvorm van nostalgie. Want dat is een vorm van heimwee. Een verlangen naar de ‘goede oude tijd’.

Eigenlijk was ook dat niet aan de orde. Er waren wel de herinneringen aan de ‘goede oude tijd’, de beginjaren alleen op deze boot, maar het zou raar zijn als ik daar naar terug zou verlangen, op het moment dat we enthousiast gaan samenwonen.

Enige tijd geleden las ik een artikel in Flow over het nut van melancholie. Het wordt in dit artikel omschreven als een droevig, maar ook fijn gevoel. Een warme deken die een beetje prikt. Met weemoed terugdenken aan vroeger. Daar gaan melancholie en nostalgie hand in hand.

Volgens filosoof Coen Simon die een boek schreef over de diverse gevoelens van hoop, heimwee, melancholie, jaloezie, troost en geduld, overvalt melancholie je meestal op momenten dat je niets te doen hebt. Als je in een tussentijd zit.

In mijn/onze situatie klopt dat. De overgangsfase van alleen leven naar samenwonen met Erik, wat zich nog moet gaan vormgeven.

Op zo’n moment, dat je je melancholisch voelt, zweef je een beetje boven je leven. In feite bekijk je de wereld van een afstandje, waardoor je alles heel scherp ziet. Door met een afstandje naar de wereld te kijken, kom je een beetje los van het leven van alledag en dat voelt prettig. Dat is melancholie. Tegelijkertijd realiseer je je dat je het leven nooit helemaal kunt bevatten; dat is het droevige randje wat aan melancholie verbonden is.

Op het gebied van emoties heeft melancholie nog het meest weg van nostalgie, lees ik verderop in het artikel. Aha, dat heb ik dus niet zo slecht bedacht. Of meer ervaren. Het heeft dezelfde mengvorm van negatief en positief. Het verschil is dat nostalgische mensen het verleden terug willen halen.

En, zoals ik al constateerde, dat was zeker niet aan de orde bij mijn gevoelens van melancholie en nostalgie.

Nu schijnt een beetje melancholie op zijn tijd ook nog nuttig te zijn. Het is een moment van bezinning, van reflectie. En dat is in onze jachtige maatschappij een mooi iets. Melancholie kan je ook troost bieden op momenten dat je het niet ziet zitten. Even jezelf een beetje zielig voelen, om vervolgens weer opgeladen verder te gaan. Met frisse moed. Door je leven van een afstandje te bekijken, kom je ook gemakkelijker tot nieuwe ideeën en inzichten.

Voor mij werkt dat zeker zo. In periodes dat ik me niet zo goed voel, schrijf ik dagelijks een ‘gevoelsspreekuur’. Wat me de mogelijkheid verschaft met een afstandje naar mezelf te kijken. En dat levert vaak hele goede inzichten op. Lang niet altijd gemakkelijk, wel verhelderend.

Als laatste kan melancholie ervoor zorgen dat je je niet zo snel druk maakt om onbenullige dingen. Het zorgt ervoor dat je beter kunt relativeren. En dat je inziet wat belangrijk is en wat niet.

Ach, dat had ik natuurlijk allemaal niet bedacht toen ik me melancholisch voelde.

Maar het artikel leert me dat je af en toe melancholisch voelen, een mooi gevoel is, wat je moet koesteren. Omarm het als inspiratiebron voor nieuwe doelen.

En dát hebben we gedaan. Ons nieuwe doel is samenwonen. Dat is gewoon mooi! Een prachtig gevoel, met af en toe die herinneringen naar vroeger tijden. De warme deken van een mooie relatie, die heel af en toe prikt…