Blijven schrijven

Standard

De afgelopen dagen hadden jullie geen blog van mij in de mailbox. We hadden het opeens heel druk! Bedachten zaterdagochtend dat we wel eens de kamer wilden doen; de benches voor aanstaande afstandskatten netjes op een rijtje. De bank, die al langere tijd niet gebruikt werd, eruit en naar de stort. En ach, als we dan toch bezig zijn, kunnen we ook nog wel even de muren sauzen. En een mooie betimmering maken rond de benches. En zo waren we dus opeens heel druk. Het was ook heel gezellig, zo samen bezig te zijn.

Het schrijven schoot erbij in. Ik had al wel een onderwerp voor een volgende blog bedacht; over schrijven.

Ik had een artikel bewaard uit een Flow met de titel; Blijven schrijven.

Daarmee bedoelen ze niet het bedenken van wát je wilt schrijven. Nee, daar bedoelen ze mee dat je pen en papier blijft gebruiken, in plaats van dat wat je wilt schrijven, direct op de computer zet.

Ik vind dat een leuk artikel. Omdat het precies onderschrijft wat ik al jaren doe. Wisten jullie dat ik elke blog, elk gevoelsspreekuur, elke dag in mijn dagboek met de pen schrijf, en het daarna overtyp?

Juist die handeling, van de pen die woorden, zinnen op papier zet, heb ik nodig om tot die woorden, zinnen te komen. Zoals ik al eerder schreef (met pen!); schrijven is voor mij een vorm van meditatie, van bij mezelf stilstaan. En ik kan dat alleen door de teksten met pen op papier te zetten.

Regelmatig doe ik aan Erik de melding dat er weer een pen leeg is! Ook niet zomaar een willekeurige pen. Nee, ik móet speciaal rollerballs. Omdat die lekker snel kunnen schrijven. Zodat mijn pen mijn gedachten bij kan houden!

In het artikel ‘Blijf schrijven’ valt te lezen dat wetenschappelijk onderzocht is dat schrijven met de hand zorgt voor een betere ontwikkeling van het brein. Dat bovendien handgeschreven tekst, bij een studie bijvoorbeeld, ervoor zorgt dat de stof beter beklijft. En dat bij het schrijven met de pen, tijdens het schrijven, veel meer nieuwe ideeën ontstaan. Veel meer dan dat je de tekst direct op de computer uittypt.

Schrijven doet iets met je, het is gewoon plezierig om te doen’, zegt Ben Hamerling, die al jaren onderzoek verricht naar schrijfonderwijs. ‘Het directe contact met papier, de regelmatige halen naar boven en beneden, dat is heel rustgevend’.

En, het levert mooie blogs op.

Kortom; ik blijf schrijven! Met pen!

Het gereedschap van een schrijfster

Standard

Als schrijfster – van dagboeken, gevoelsspreekuren, blogs en regelmatig stukjes tekst op Facebook – verslijt ik de nodige pennen. Want, de meeste stukken schrijf ik eerst uit op papier. Op de één of andere manier heb ik het nodig om mijn gedachten met de hand op te schrijven. Gewoon de vloeiende beweging van mijn pen op het papier is nodig om tot de juiste zinnen te komen. Op zichzelf is dat ook een beetje merkwaardig, want – hoeveel ik ook schrijf – ik heb vrijwel altijd direct de goede woorden en zinnen. Vrijwel nooit doorhalingen of spelfouten. En toch blijf ik die vloeiende beweging nodig hebben.

Ik schrijf altijd met dezelfde soort pennen: rollerballs. Regelmatig kopen we dan ook weer een voorraadje pennen in. Als ik op mijn best ben, schrijf ik per week één pen helemaal leeg.

Hoeveel liters inkt zou ik al in mijn leven verbruikt hebben? Of hoeveel kilometers papier zal ik al verslonden hebben?

Gisteren ging Erik met mijn laptop van een jaar oud, naar de computerzaak. Ik had regelmatig problemen met mijn laptop. En na verschillende keren opnieuw installeren en dan toch weer hetzelfde probleem, was vrijdag de maat vol. We bestelden een nieuwe laptop. De ‘oude’ van Erik – ook nog maar een jaar oud – verhuist naar mij en Erik houdt de nieuwe.

Erik leverde mijn ‘oude’ laptop in en kreeg daar toch nog een aanzienlijk bedrag voor terug. En dat terwijl de man van de computerzaak tot de bijzondere onttdekking kwam dat er op de ‘oude’ laptop een nieuw toetsenbord moet. Het ‘oude’ toetsenbord – dus een jaar oud – is compleet versleten!

Het is dus niet alleen zo dat ik pennen en papier verslind, ook toetsenborden moeten eraan geloven!

We hebben nu besloten elk jaar een nieuwe laptop te kopen en dan de ‘oude’ van mij in te ruilen. Want, net als dat een timmerman een goede hamer nodig heeft, heeft een schrijfster ook goed gereedschap nodig.

We vonden het wel grappig. Ik stuurde er zelfs een berichtje over naar een paar vriendinnen. De één had nog nooit gehoord van een versleten toetsenbord, de andere vriendin schreef; ‘Zo verslijt je in ieder geval niet je vingers’.

Dat valt nog te bezien. Ik heb in het verleden al eens peesontstekingen aan de vingers van mijn rechterhand gehad. Dat was omdat ik zoveel schreef.

En toch..ik blijf schrijven! Omdat ik er zoveel plezier aan beleef. En natuurlijk ook omdat ik het zo leuk vind jullie elke dag te ‘trakteren’ op een stukje tekst.

Wie schrijft, die blijft. Maar dat geldt niet voor een laptop!

Wilskracht

Standard

Gisteren had ik een lastige dag; ik had heel veel pijn in mijn rug en been. Nu heb ik altijd wel ergens pijn, maar gisteren viel het me zwaar dat te accepteren. Ik mopperde zo’n beetje op de somatische gezondheidszorg, ik was verdrietig. En sloeg uiteindelijk maar aan het schrijven.

Ik heb het prachtige vermogen mezelf weer uit de put te schrijven. Een vermogen wat ik door jarenlange ervaring en heel veel oefenen ontwikkeld heb.

Hoe het ook zij; aan het eind van mijn gevoelsspreekuur concludeerde ik dat ik toch best een grote portie wilskracht bezit. Als ik dat niet zou hebben gehad, zou ik er niet zo ‘warmpjes’ bijgezeten hebben. En diezelfde wilskracht helpt me ook een mooi leven te leiden, zelfs met elke dag pijn.

Wilskracht. Het woordenboek omschrijft het als; ‘het vermogen om iets te willen en die wil ook uit te voeren’. Een ander woordenboek ziet het als; ‘de energie waarmee je iets wilt’.

In de moderne psychologie wordt wilskracht gezien als een vorm van zelfcontrole. Dit is het proces waardoor gedachten, gevoelens of doelstellingen kunnen worden onderdrukt of veranderd. Het is niet alleen het vermogen om ‘nee’ te zeggen, maar juist ook ‘ja’. De ferme ‘ja’ voor dat wat jij wilt, waar jij voor gaat of staat.

Ieder mens heeft wilskracht. Alleen is bij de één die wil sterker (ontwikkeld) dan bij de ander. Je kan wilskracht ontwikkelen. Wat daarbij één van de belangrijkste voorwaarden is, is dat je zelfkennis opdoet. Wat denk en voel je? Waarom maak je bepaalde keuzes? Wat wil je wel en wat wil je niet met of in je huidige leven? Pas als je duidelijk je doel voor ogen hebt, kan je aan de slag met het ontwikkelen van je wilskracht.

Wat mij heel erg goed geholpen heeft, bij het ontwikkelen van mijn wilskracht, maar ook met ‘uit de put komen’, is het maken van minidoelenlijstjes. Niet direct de grote dingen die je wilt (veranderen), maar tevreden zijn met de kleine dingen die je op een dag bereikt. Zeker in de tijden dat ik niet goed in mijn vel zat, had ik profijt bij een minidoelenlijstje. En, daar bijna automatisch aan gekoppeld, het pluspuntenlijstje, met de kleine dingen op de dag die wél goed gingen.

Toen Erik mij leerde kennen, deed hij weleens smalend over alle lijstjes die ik had.

Maar juist die lijstjes, in combinatie met elke dag een gevoelsspreekuur schrijven, heeft ertoe geleid dat ik er nu ‘warmpjes’ bij zit. Dat ik niet bij de pakken neer zit, als het wel eens tegen zit.

Wat wil je bereiken in je leven? En hoe kom je daar, met kleine stapjes? Als je daarover nadenkt, als je daar bij stilstaat en er wellicht ook over schrijft, dan ontwikkel je gaandeweg ook wilskracht. En dan mag het eens een dag tegenzitten. Maar dat is dan niet direct een onoverkomelijke ramp.

Omdat je wat van je leven wilt maken!

Autobiografisch schrijven

Standard

Het leven wordt voorwaarts geleefd,

maar achterwaarts begrepen

Sören Kierkegaard

Ernst Bohlmeyer is auteur van het boek ‘Op verhaal komen. Je autobiografie als bron van wijsheid’. Bohlmeyer is hoogleraar aan de Universiteit Twente en zijn vakgebied is de narratieve psychologie. Dit is een stroming die zich richt op wat mensen over zichzelf zeggen. Of, beter nog, opschrijven. Door over je leven te schrijven, orden je je herinneringen en krijg je inzicht. Je schept afstand door over je leven te schrijven. Je kunt de dingen letterlijk van je afschrijven. Bovendien kan je wat je geschreven hebt nalezen, waardoor je bepaalde thema’s en patronen in je leven kunt ontdekken. Je gaat een rode draad ontdekken.

De Amerikaanse schrijfster Barbara Haight, die zich intensief met levensverhalen bezighoudt, ziet het opschrijven van je levensverhaal, als een handgeknoopt tapijt. Aan de ene kant is het een enorme wirwar van draadjes, maar als je het tapijt omdraait, zie je een heldere en duidelijke voorstelling. Door autobiografisch schrijven kan je draadjes te pakken krijgen, die het patroon vormen.

Schrijven over je leven brengt je bij diepere lagen, bij levensvragen als; wie ben ik? Je ontdekt wat er ónder je levensverhaal zit, de kern van wie je bent, aldus Yvonne Meesters, die cursussen autobiografisch schrijven vanuit de levensloopkunde geeft. Wat volgens de narratieve psychologie ook kan, is dat je in je levensverhaal een alternatieve rode draad ontdekt, waardoor je het verhaal over je leven kunt ‘veranderen’.

Door jezelf bij het beschrijven van nare en moeilijke gebeurtenissen de juiste vragen te stellen, kan je ervaringen een plaats geven. Moeilijke herinneringen zijn vaak nogal zwart-wit. Denk eens aan een herinnering die je zwaar valt en vraag jezelf of er ook uitzonderingen waren, hoe klein ook. En ook; hoe ben je met de situatie omgegaan? Hoe heb je het volgehouden?

Het is een heel proces. Maar op het moment dat je je verhaal opschrijft of vertelt, op een manier dat het voor jou ook echt klopt, werkt het bevrijdend en levert het energie op.

Expressief schrijven

Standard

Gisteren besteedde ik aandacht aan mijn eigen schrijfsels, die ik als blog plaats. Naast die vorm van schrijven, schrijf ik per dag nog veel meer. Zoals jullie wellicht al weten, schrijf ik al jarenlang – vanaf 1982 – dagboek. De laatste jaren zijn daar ook nog het schrijven van ‘gevoelsspreekuren’ aan toegevoegd. Als het me wat minder goed gaat, schrijf ik dan dagelijks hoe het met me gaat, waar ik tegenaan loop. Vaak brengen die gevoelsspreekuren me tot nieuwe inzichten, waar ik mee verder kan in het alledaagse leven.

Die gevoelsspreekuren kan men zien als ‘expressief schrijven’. Expressief schrijven maakt het je mogelijk om een stap terug te doen om zodoende objectiever je leven te kunnen analyseren. In feite ‘hang je boven’ jezelf.

Schrijven kan een emotioneel bevredigende manier zijn om opgebouwde stress en verdriet los te laten, zeggen onderzoekers. Het schrijven helpt je in een staat van ‘flow’; het stromen van je gedachten, waarin je alle opgebouwde emoties op papier laat vloeien.

Ik kan je verzekeren; door de jaren heen, heeft er bij mij niet alleen maar inkt gevloeid, soms zat ik intens huilend achter mijn schrijfblok. Maar, het luchtte altijd op!

Het mooie van schrijven (en het vanzelfsprekend bewaren!) is dat je het altijd terug kunt lezen. Dan kan je patronen leren zien. Je kunt er zelfs een grondiger begrip en waardering voor wie je bent door verwerven. Wat daarbij wel van essentieel belang is, is dat je volkomen eerlijk over jezelf bent. Dat je de ervaringen eerlijk beschrijft, dus ook jouw eigen aandeel in een bepaalde situatie.

Verder is het ook belangrijk dat je – zeker in het begin – bewust tijd voor het schrijven inruimt. Hoe meer je schrijft, hoe gemakkelijker het gaat, hoe dieper je kunt komen en hoe rijker je schrijfsels zullen worden aan gevoelens.

Als ik nu weleens door mijn dagboeken van bijvoorbeeld tien jaar geleden, blader, valt het me op dat ik inmiddels veel meer schakeringen aan gevoelens weet te beschrijven en dat mijn woordkeuze veelzijdiger is geworden.

Er is de laatste jaren onderzoek gedaan naar ‘expressief schrijven’. Het blijkt dat zowel je lichamelijke als geestelijke gezondheid baat heeft bij dit soort schrijven en dat je stressniveau bijvoorbeeld daalt, als je dit zo’n vijftien tot twintig minuten per dag doet.

Ons emotioneel welbevinden is net zo belangrijk als ons fysieke welbevinden en schrijven is een geweldige manier om onszelf emotioneel fit te houden.

Dus; wie of wat houdt je tegen? Gun jezelf een mooi schrijfblok, een fijne pen en begin! Echt, het werkt!

Bron; Artikel van Nieuwetijdskinderen,

Gerelateerd boek; De kracht van schrijven, door Barbara Driessen, Uitgeverij Akasha

De uitdaging van dagelijks schrijven

Standard

De komende dagen ga ik, in een soort ‘drieluik’ aandacht besteden aan schrijven. Vandaag deel 1.

Gisteravond zat ik alleen op het terras. Nog even genietend van de laatste zonnestralen. Het was een prachtig moment. Eén met de natuur. En de innerlijke rust, die is weergekeerd. Weer het goede gevoel! Tevreden met mezelf. Tevreden met wat ik doe; de impuls die ik mezelf gegeven heb, om voortaan elke dag een blog te schrijven. Het is een goede impuls geweest.

Voordat ik tot dat besluit kwam, moest ik eerst kijken of het wel kon. Of ik er wel voldoende tijd voor heb. Ik maakte een soort ‘ideale planning’. En, raar maar waar, met ruime schrijftijd houd ik zelfs toch nog tijd over.

Die ontdekking deed ik al eens eerder. Toen ik – van altijd thuis – opeens dagbesteding ging doen. Ik had verwacht dat mijn huishouden er dan schromelijk bij in zou schieten.

Het tegendeel was waar. De dagbesteding gaf me nieuwe energie, positieve energie. Die ik vervolgens met plezier thuis benutte. Die positieve energie heb ik nu weer, met het dagelijks schrijven.

Het gevaar sluipt er altijd in dat, als je geen vast werk hebt, je je alleen nog maar gaat richten op huishoudelijk werk. Althans, zo werkt het bij mij. Geleidelijk verdwijnt dan elke uitdaging. En neemt het lummelen toe. Gaat er heel veel tijd verloren in feitelijk niets doen.

Nu heb ik mezelf weer een impuls gegeven voor een nieuwe uitdaging in mijn leven.

Zoals ik gisteren in mijn dagboek schreef; ‘Het dagelijks schrijven geeft een extra dimensie aan het leven. Bewuster letten op de kleine, mooie dingen. Ogen en oren open houden voor nieuwe thema’s. Schrijfsels liggen op straat. Schrijfsels zitten in mijn dagelijks leven. Of verscholen in mij.

Ik hoop dat jullie genieten van mijn schrijfsels. Mij geeft het in ieder geval een goed gevoel. Dat er nog maar vele mogen volgen…

Een jubileum-blog

Standard

De afgelopen week heb ik veel nagedacht over de blog, die ik ditmaal wil schrijven. Het is een bijzondere blog. De honderdste (op WordPress).

Toch, hoe langer ik nadacht, hoe minder woorden bij me opborrelden. Ik moet het gewoon hebben van wat spontaan in me opkomt. Daar ligt de kracht en puurheid van mijn blogs.

De honderdste blog! Begonnen in november 2013. Met toen vooral nog het idee te schrijven over ‘schrijven’. Anderen enthousiast maken over dat mooie vermogen woorden aanéén te rijgen tot zinnen. Zinnen, die eenmaal geschreven, nooit verloren gaan. Althans, niet bij mij.

Natuurlijk, er zijn vele manieren van schrijven. Ik richt me vooral op het schrijven over gedachten en gevoelens. Bewustzijn speelt daarbij een grote rol. En is een onuitputtelijke inspiratiebron.

Gaandeweg veranderden mijn blogs daarom. Minder over het schrijven zelf, maar over het dagelijks leven, maar dan wel steeds gezien vanuit het perspectief van bewustzijn. Bewust van gedachten en gevoelens.

Begon ik in november 2013 met een paar mensen, die af en toe eens een blog van me lazen, tegenwoordig heb ik een vaste groep volgers. Het zijn er geen honderden; toch telt voor mij elk mens wat me volgt. Nog steeds ben ik net zo enthousiast als in het begin, als er gereageerd wordt. Of als er weer een (onbekende) volger bij komt.

Aanvankelijk had ik de droom dat mijn website een doorslaand succes zou worden. Tegenwoordig ben ik wellicht wat realistischer daarover. Maar toch niet teleurgesteld. Nog steeds heb ik de ambitie mensen te bereiken met mijn schrijfsels.

Ik merk aan mijn vaste groepje volgers dat mijn blogs gewaardeerd worden. Als ik een blog schrijf, schrijf ik aan elk van jullie. Met hetzelfde enthousiasme als toen ik begon. Misschien zelfs nog wel méér enthousiasme. Het schrijven van blogs is meer een levenswerk geworden. Wat me vreugde schenkt. Wat mijn leven zin geeft.

Ergens tussen mijn stapeltje artikelen, vond ik een kattebelletje met tien confronterende levensvragen, met als doel stil te staan bij je leven.

De eerste van die vragen is; Kun je (als je afscheid zou moeten nemen van het leven) terugkijken op een bevredigend leven? Of een andere vraag; Wat geeft je leven kleur?

Schrijven is voor mij een belangrijk ‘onderdeel’ van een bevredigend leven.

En jullie, als trouwe lezers, geven mijn leven kleur.

Wie schrijft, die blijft. Ik blijf. Ik blijf schrijven. En ik hoop dat jullie ook blijven.

Tot het volgende jubileum.