Volg je eigen pad

Standard

Zoals ik gisteren al schreef dat ik het gevoel heb voor een nieuwe weg te staan, zo zet een artikel in het Psychologie-magazine’ me aan het denken of ik die nieuwe weg al niet (lang geleden) ingeslagen ben.

In het artikel ‘Volg je eigen pad’ lees ik: ‘Het volgen van je eigen pad is de kunst om te leven volgens je persoonlijke waarden, de overtuigingen en het gedrag dat je betekenis en voldoening geven – en niet naar de waarden die je zijn opgelegd door anderen: niet naar wat je denkt waar je om zou moeten geven –, maar waar je oprecht om geeft’.

Als ik daarover nadenk, ben ik natuurlijk al heel lang geleden mijn eigen pad gaan volgen. Zelfs nog vóórdat ik deze boot kocht. Sterker nog; de boot kopen had direct te maken met mijn eigen keuze, mijn eigen waarden.

Door mijn psychische problemen ben ik me gaan beseffen dat ik niet meer zo makkelijk mee kan komen, in het ‘normale’ leven. In een leven met een goede, vaste baan, met kinderen, met een druk sociaal netwerk.

Ik ben me gaan beseffen dat voor mij rust een essentieel onderdeel van mijn leven moet zijn. Tijd voor mezelf nemen. Vroeg opstaan om te kunnen schrijven. Waarden als eerlijkheid en respect voor mens en dier zijn voor mij van groot belang.

Eigenlijk had ik al best een eigen pad ontwikkeld, toen ik de boot kocht. En, in de loop van de jaren, zijn die waarden een steeds belangrijker rol gaan spelen in mijn leven. Later, in óns leven.

In het artikel staat dat het bepalen van je waarden pas de helft is van het proces om je eigen pad te volgen. Leven naar die waarden is de volgende stap. Dat betekent soms keuzes maken. Waarbij het de kunst is niet te denken in ‘goed’ of ‘fout’, maar dat je je af moet vragen hoe de keuze zich verhoudt tot de manier waarop jij je leven wilt leiden.

‘Onderzoek na onderzoek laat zien dat het hebben van een sterk besef van wat belangrijk is leidt tot groter geluk, een betere gezondheid, een beter huwelijk en zelfs tot groter academisch en zakelijk succes. Als we keuzes maken die gebaseerd zijn op wat we weten dat belangrijk voor ons is, hebben we de kracht om bijna elke situatie op een constructieve manier en vol vertrouwen aan te pakken’.

Omdat rust en weinig prikkels behoren tot mijn eigen waarden, kocht ik deze boot. En gaandeweg ben ik hier ook tot andere, voor mij/ons belangrijke keuzes gekomen.

Zo kan het dan ‘opeens’ gebeuren dat je een poezenopvang hebt! Of dat je klust bij andere mensen voor een bedrag, waar andere klussers misschien heel hard om moeten lachen. Bij ons is dat lage bedrag ontstaan vanuit onze overtuiging dat we niet zonodig heel veel geld hoeven te verdienen. Wij vinden mens én dier kunnen helpen van een veel essentiëler belang dan dat geld, wat je nu eenmaal wel nodig hebt, maar wat niet perse bijdraagt aan meer geluk.

Jezelf regelmatig afvragen of dat wat je op een dag gedaan hebt écht de moeite waard was, brengt je dichter bij je eigen waarden. Bij wat voor jou belangrijk is in jouw leven. Bij jouw pad.

‘Als je weet wie je bent en waar je voor staat, benader je de keuzes in het leven met het krachtigste middel dat er is; je werkelijke, complete ik’.

Volgens mij willen we dát allemaal! Dus; volg je eigen pad!

Ontwikkeling

Standard

De Amerikaanse psycholoog Darren George heeft een onderzoek gedaan naar succesfactoren voor een goede relatie. Volgens hem in persoonlijke groei en ontwikkeling een zeer belangrijke voorspeller van geluk in een relatie. Ben je iemand die zichzelf graag uitdaagt door nieuwe kennis of vaardigheden op te doen, dan zal het lastiger combineren met iemand die het leven neemt zoals het is en – voor jouw gevoel – weinig interesses heeft. Wanneer je wat dit betreft meer op elkaar lijkt, kun je je aan elkaar optrekken en elkaar inspireren, of – als je beiden minder gericht bent op persoonlijke groei en ontwikkeling – samen tevreden zijn met wat je hebt (Psychologie-magazine, februari 2017).

Wat grappig vind ik bovenstaande tekst!

Het is zo toepasselijk op de relatie die Erik en ik hebben.

Allereerst zijn we volop tevreden met wat we hebben. Nog steeds kunnen we ‘s avonds zo innig tevreden rondkijken in onze kamer. Naar bijvoorbeeld de lambrisering die we aan het maken zijn en die wij heel mooi vinden. Naar de ouderwetse stoelen die we via Marktplaats op de kop hebben getikt. En die hier staan met ooit nog het plan ze opnieuw te laten stofferen. Of we kijken naar de katten die heerlijk in de neergelegde mandjes liggen te slapen. Dat geeft zo’n rijk gevoel!

Maar ondanks (of tenzij?) onze tevredenheid is het niet zo dat we stilstaan. We zouden er genoegen mee kunnen nemen. Maar naast die tevredenheid werken we aan persoonlijke ontwikkeling of aan onze relatie.

Regelmatig slaan we de laptop dicht om eens een goed gesprek met elkaar te hebben. Heerlijk, vind ik dat! Gewoon van elkaar horen hoe het met de ander gaat. Maar ook wat anders zou kunnen.

En dan zijn we ook beiden nog bezig met onze eigen persoonlijke ontwikkeling.

Erik is zich aan het toeleggen op méér bewustzijn, op stilstaan bij gevoelens. Is begonnen met een ontdekkingsreis, naar wat bij zijn ego hoort (wat is dat eigenlijk?) en wat gevoelens zijn. En hoe die te uiten. Ik vind het prachtig om te zien hoe hij zic daar serieus in verdiept. Af en toe geef ik advies. Of ik lees zijn briefjes, die hij aan me stuurt, met de gedachten waar hij mee rondloopt.

Zelf ben ik ook bezig met persoonlijke ontwikkeling, met groei. De jaren dat ik GGZ-hulpverleners hard nodig had, kwam ik ook tot veel inzichten. Hoe pijnlijk soms op zich ook, het bracht me wel verder. Me bewust van bepaalde gedachten of gevoelens, kon ik daar aan werken. Verwerken. Schaven.

De laatste tijd/jaren, dat het me psychisch zo voor de wind gaat, worden de inzichten wat minder frequent.

Maar nu heb ik weer het gevoel dat ik voor een nieuwe weg sta. Met ons eigen ‘bedrijfje’, en de uitdagingen en werkzaamheden die dat geeft. Met de mogelijkheid ook zelf op pad te gaan, sinds ik – begin deze maand – een eigen autootje kreeg.

Dat zijn weliswaar praktische zaken. Maar ik ben ook bewust aan het nadenken wat ik wil. Met mijn dagen. Met mijn en ons leven. Met de mensen en dieren om me heen.

Ik voel me vaak als een kind wat zich weken van te voren verheugt op zijn verjaardag. Die gespannen maar ook leuke afwachting en vooruitzicht op iets moois dat komen gaat.

Dat vertel ik natuurlijk ook aan Erik. Die soms niet snapt waarom ik bijvoorbeeld zo blij (als een kind) ben, met dat autootje. Maar hij vindt het wel heel leuk.

En zo genieten we samen van ons eenvoudige maar prachtige leven!

Het zit wel goed tussen ons. We zijn gelukkig.

Op de pootjes terecht

Standard

De kern van veerkracht is onvoorwaardelijke liefde voor jezelf kunnen voelen. Wanneer je zonder oordeel met jezelf kunt zijn, wat kan je dan nog gebeuren?

Die liefde kun je stapje voor stapje bij jezelf ontwikkelen. Ik leerde dat er, hoe diep je ook zakt, er altijd een stem in je is, die weet wat goed voor je is, die je hoop geeft en die wil dat je nooit opgeeft.

Dit zijn wijze woorden van Marja den Boer, auteur van het boek ‘De wetten van vallen en opstaan’.

Haar woorden raken me. Omdat het zo herkenbaar is. Vele, vele malen ben ik ‘gevallen’. Zeker in de (lange) periode dat psychiatrie nog zo’n groot deel van mijn dagelijks leven beheerste, heb ik vanzelfsprekend veel dieptepunten meegemaakt. Was ik voor de zoveelste keer opgenomen. Altijd denkend dat het nooit meer goed zou komen. Maar gaandeweg leerde ik steeds sneller uit die gitzwarte put omhoog te krabbelen. En zeker toen ik wat meer van mezelf ging houden, mezelf meer ging waarderen, ging het herstel sneller.

Ergens in die lange weg schreef ik eens een hele mooie brief aan mezelf. Waarin ik beschreef dat er in mij altijd een vlammetje brandt. Soms een miezerig waakvlammetje, soms een prachtig vreugdevuurtje. Het vlammetje levenskracht wat me door mijn moeder meegegeven is met mijn geboorte. Het vlammetje wat voor me zorgt, wat me behoedt en beschermt.

Dat vlammetje zorgt ervoor dat ik weer opsta, als ik val.

Tegenwoordig heb ik gelukkig steeds minder ‘val-momenten’. Maar als het met dan toch nog eens incidenteel overkomt, kan ik terugdenken aan dat vlammetje. Als trouwe metgezel op mijn levensreis. Ik hou van dat vlammetje, ik hou van mezelf.

Het helpt écht als je onvoorwaardelijk, zonder oordeel, van jezelf houdt, jezelf serieus neemt en waardeert, om op te staan, te herstellen na een mindere periode. Zonder oordeel, zonder veroordeling naar jezelf leren kijken, dat is een hele kunst op zich. Dat gaat niet van de ene op de andere dag. Ook dat gaat met vallen en opstaan.

Tegenwoordig durf ik gerust te zeggen dat ik van mezelf hou. Ben ik – over het algemeen – tevreden met mezelf. En ervaar ik kracht. En toch, heel soms ligt dat veroordelen nog op de loer. Als ik voor mezelf ga invullen wat andere mensen wel van me zullen denken. Mensen oordelen en veroordelen zo snel.

Ergens in die lange weg die ik al heb afgelegd, kwam ik tot het prachtige inzicht, dat andere mensen misschien wel allerlei verzinsels hebben bedacht over mij als psychiatrisch patiënte. Wat natuurlijk in zo’n klein dorp al heel snel bekend is. Maar toen bedacht ik dat ik – alleen ik – weet hoe het écht zit. Wat ik meegemaakt heb, wat ik voel. Dat blijft voor een ander niet te begrijpen. En dát inzicht was een enorme bevrijding voor mezelf. En een enorme boost voor mijn zelfwaardering.

Ik hoef alleen maar mijn hart te volgen! Mijn hart liegt niet! Mijn hart vertelt me wat goed is. Mijn hart is mijn waakvlammetje. Wat me altijd vergezelt, op de prachtige levensreis. Soms met hobbels en valkuilen. Maar altijd weer krabbel ik omhoog. Kom ik op mijn stevige basis terecht.

Zoals bij de ‘waaiboei’, een kunstwerk bij Nieuw-Statenzijl. Een enorm anker, met een ronde onderkant. Het ding kan plat geslagen worden door de wind, maar de sokkel is stevig en rond. Hoezeer ook uit het lood geslagen, de waaiboei richt zich altijd weer op. Vanzelfsprekend dat ik die waaiboei heel symbolisch vind voor mijn levenspad. En als ik dus weleens somber ben, rijden we er even naar toe. Om tegen de waaiboei te duwen en te zien dat het ding altijd weer ‘op zijn pootjes terecht komt’

Tel je zegeningen!

Standard

‘Als ik om me heen kijk, zie ik dat de kamer steeds mooier wordt. Ik ben trots en tevreden’.

Twee zinnetjes uit mijn ‘gevoelsspreekuur’ van vanochtend vroeg. Het sluit precies aan bij de tekst in de Happinez. Nog steeds het thema ‘Stappen naar een simpeler leven’.

In onze huidige maatschappij is het vaak nooit goed genoeg. Mensen willen het nieuwste van het nieuwste. Willen méér geld verdienen. Willen een groter huis. Wat dan aangeschaft wordt en vaak boven budget is. Waardoor je eigenlijk nooit toekomt aan het genieten. Omdat geldzorgen het plezier overschaduwen.

Eén zin in het stukje tekst in de Happinez vind ik treffend; ‘Stel je eens voor dat je in de Middeleeuwen leeft. Alleen de allerrijkste mensen, de koningen en erelieden hadden toen wat wij nu allemaal hebben’.

Laat mij maar gewoon wat minder vooraanstaand zijn! Ik geniet van de eenvoudige dingen die we hebben. Ik kan helemaal verrukt kijken (en het er wel tien keer per dag met Erik over hebben) naar de ‘nieuwe’ bloempotten die we voor een habbekrats via Marktplaats gekocht hebben. Zó eenvoudig. En toch voor mij van enorme waarde.

De tip in het artikel is om er een gewoonte van te maken de overvloed te zien die er al is. ‘Dat maakt je tevreden, en tevreden mensen leiden minder ingewikkelde levens’.

Dan hoef je niet steeds bezig te zijn met méér, méér, méér.

Ik wens je vandaag veel tevredenheid toe. En als straks ook nog de zon gaat schijnen, dan heb je in ieder geval al dát stukje tevredenheid in je zak.

We hebben het – allemaal – ontzettend goed in dit leven!

Het ritme van je dag

Standard

In het artikel in de Happinez – Stappen naar een simpeler leven – lees ik dat het van belang is op het ritme van je dag te letten. Alles heeft zijn ritme. De natuur, de dieren, maar ook de mens. Alleen zijn we dat bijna vergeten, in een maatschappij, die 24 uur per dag, 7 dagen per week doordraait. Pas op dat je zélf niet doordraait!

Neem op tijd je rustmomenten. Per dag. Maar neem ook eens een dag vrij.

In het artikel schrijft de auteur, Lisette Thooft, het als volgt; ‘Neem ook regelmatig vrij en noem die vrije dag maar gewoon ‘heilig’, net zoals vroeger de zondagsrust heilig was. Heilig is alles wat heel is, ongeschonden en oprecht. Je hele leven wordt een beetje heiliger als je je innerlijke ritme omarmt.’

Het valt niet altijd mee je ritme te volgen. Het is een kwestie van oefenen. Maar vooral ook een kwestie van goed voor jezelf zorgen.

In mijn dagelijkse planning, maak ik altijd een afwisseling tussen activiteit en rust. Weliswaar is dat uit nood geboren; met mijn krakkemikkige lijf móet ik het wel rustig aan doen. Maar het is ook een ritme wat me goed bevalt.

Door de rustmomenten wordt mijn hele leven bewuster. Rijker ook. Dan lig of zit ik zomaar niets te doen. En in dat niets-doen de rijkdom te ervaren van mijn leven. Dan kijk ik om me heen. Dan kijk ik bijvoorbeeld naar de katten, die ronddartelen of ook heerlijk hun rust nemen. Heb je weleens gezien hoe mooi een slapend wezen is?

Niemand kan altijd maar bezig zijn! Rust is essentieel. Dan kan je ontladen. Opladen. Bewust worden. Genieten. En weer gemotiveerder en sprankelend beginnen aan je volgende activiteit.

Ik wens je vandaag veel mooie rustmomenten!

Neem de tijd

Standard

‘Tijd nemen creëert tijd, omdat het innerlijke rust schenkt en concentratievermogen traint’.

Dat is één van de zinnen uit een artikel (Happinez): ‘Een stappenplan naar een simpeler leven’.

We maken ons veel te druk. We jagen door het leven, met alle dingen waarvan we denken dat we ze móeten doen. We reageren op elk mailtje, sms-je en whatsappje. Terwijl we ondertussen ook nog bezig zijn met andere dingen. Multitasken. Dat lijkt zo efficiënt. Maar dat is het niet. Juist iets doen met vólle aandacht en niet snel even tussendoor, zorgt ervoor dat je meer tijd over houdt. Want als je iets half doet, kan je nooit een voldaan gevoel hebben. En dat levert een gejaagd gevoel op. Waardoor het alleen maar nóg moeilijker wordt iets te doen met volle aandacht.

Ik ben al lang geleden gestopt met multitasken. Misschien zelfs al wel voordat dat woord ‘multitasken’ in de mode kwam en iedereen er trots op was hoe goed ze wel konden multitasken. Nee, ik kan het niet. Ik wil het ook niet. Dat heeft vast voor een deel te maken met mijn moeite me te concentreren. Als ik auto moet rijden, zet ik op voorhand de telefoon al ‘op stil’. Omdat het mogelijke rinkelen van mijn mobiel me dusdanig afleidt, dat ik niet mijn volle aandacht bij het autorijden kan houden.

Er zijn periodes geweest dat ik het heel vervelend vond dat ik me zo moeilijk kon concentreren. Maar inmiddels ben ik er aan gewend. En heb ik mijn dagelijkse leven er op aangepast. Voor mij geen mobiel met allerlei vernuftige apps. Gewoon een oude, degelijke Nokia, waarmee ik kan bellen en sms-en. En dat ook nog op de tijden dan het mij uitkomt. Dan ga ik er speciaal voor zitten. Mét aandacht.

Daarnaast maak ik elke dag een planning. Heel soms doe ik zonder. Maar dan loopt mijn dag in het honderd. Dan neemt een chaotisch gevoel toe, waardoor er niets uit mijn vingers komt. En heb ik aan het eind van de dag absoluut geen voldaan gevoel.

Het blijkt dus – volgens het artikel – dat ik het niet eens zo slecht doe. Volle aandacht bij één activiteit. Ruimschoots plannen. Dan creëer je tijd. Dan wordt je leven eenvoudiger. En, vanuit die eenvoud, ook mooier. Omdat je je bewuster wordt van de dingen die je doet. Zoals in het artikel ook staat; ‘Alles wat je echt wilt doen, is de moeite waard om tijd voor te nemen’.

Wat wil je op deze dag écht doen? Zodat je aan het eind van de dag én een tevreden gevoel hebt én tijd gehad hebt om het rustig aan te doen. Misschien is die vraag een mooi iets om de dag mee te beginnen. Als een soort bezinning.

Probeer het eens uit, zou ik zeggen!

Stappenplan naar meer geluk

Standard

Zoals ik in een eerdere blog ‘We zijn gelukkig!’ al schreef, is het mogelijk je geluk te trainen. Neuropsycholoog Rick Hanson ontwikkelde er een stappenplan voor. Dat stappenplan heet H.E.A.L.

De H. staat voor Have; het hebben van een goede ervaring. Die ervaring, een echte of bedachte, een grote of kleine, ‘moet’ je (her)beleven.

Vervolgens ga je over naar stap 2, Enrich, oftewel het verrijken van de ervaring van de eerste stap. Het is de bedoeling niet alleen aan de goede ervaring te dénken, maar deze ook écht intens te beleven. Daardoor verankert de ervaring in je hoofd. Door de ervaring persoonlijk te maken, wordt deze nog beter in je geest opgenomen.

Dan ben je toe aan stap 3, Absorb. Het absorberen van de ervaring. Laat de ervaring een deel van jou worden. Visualiseer het gevoel wat je bij die goede ervaring hebt. En besef dat je deze ervaring voortaan altijd met je meeneemt.

De laatste stap is Link. Dit hoeft niet perse. Maar je kan de goede ervaring aan een minder goede ervaring linken. Daardoor wordt de minder goede ervaring als het ware ‘uitgegumd’ door de goede ervaring. Het blijft van belang dat de goede ervaring steeds groter blijft dan de minder goede ervaring. Als dat niet zo goed lukt, ga dan nog eens bewust terug naar de positieve ervaring.

Dit stappenplan kan je helpen (meer) geluk te ervaren. Maak het persoonlijk door te kijken naar wat je nodig hebt of wat je graag wil.

Het stappenplan is in vele situaties toe te passen. Bijvoorbeeld door je beschermd te voelen, of de ervaring van zelfcompassie op te roepen.

Om het met de woorden van ‘geluksmeester’ Rick Hanson zelf te zeggen; Als ons hoofd een kast is, pakken we dankzij een gelukstraining spontaan de mooie schatten uit die kast, in plaats van de rommel.’

Good luck!

Bron; Happinez, Auteur artikel; Astrid Maria Boshuisen