Spraakverwarring

Standard

Laatst hadden we een soort meningsverschil. Erik zei dat hij aandacht van mij miste. Hij vond dat ik te weinig écht tijd voor hem had. Ik begreep niet zo goed wat hij bedoelde; ik geef toch alle aandacht, als we samen bezig zijn, met klussen. Of ‘s avonds, als we samen op bed zitten. Hij achter de laptop, ik met mijn breiwerkje (een trui voor Erik)! Soms samen een film kijken, soms apart iets doen. Maar altijd interesse voor elkaar.

Afgelopen week waren we weer eens samen bij mijn hulpverlener. Soms gaat Erik mee. Als er veel speelt in mijn leven. En Erik daar ook over wil praten. Zijn hart luchten. Of advies krijgen.

Via een omweg kwamen we op dat voorval van aandacht missen.

En hulpverlener begon een linguagram op het whiteboard in zijn kamer te maken.

‘Een linguagram is (in de psychologie of systeemtherapie) een handig hulpmiddel om zicht te krijgen op de betekenissen die een bepaald begrip of een idee voor iemand hebben (Didier Tritsman)’.

Wat betekent aandacht voor Erik? En wat betekent dat voor mij?

We kwamen tot de ontdekking dat voor Erik aandacht heel veel betekent; termen als intimiteit, tijd nemen voor hoe het met de ander is, vallen voor Erik onder het begrip aandacht. Terwijl voor mij aandacht veel meer praktisch is; complimentjes geven over de geslaagde klus die Erik gedaan heeft. Of samen op bed zitten, terwijl we allebei ons eigen ding doen.

En zo kwamen we dus tot de ontdekking dat er feitelijk sprake was van een spraakverwarring, toen Erik aangaf aandacht te missen.

We vonden het zó leuk een linguagram te maken, dat we het ‘s avonds, wederom op bed, nogmaals deden. Het is leuk om te horen wat een bepaald woord of begrip voor die ander inhoudt. Het werkt verhelderend.

Want nu weet ik wat Erik mist als hij zegt dat hij aandacht mist. Dat het niet gaat om de praktische dingen, die ik onder aandacht versta. Maar, dat ik dan mijn breiwerkje aan de kant moet leggen. Lekker bij hem ‘moet’ kruipen. En een goed gesprek beginnen. Of gewoon stilzwijgend bij elkaar liggen. Beetje knuffelen, beetje relaxen. Hoe dan ook; in ieder geval sámen!

Ik begrijp het nu. En hoe mooi eigenlijk; het zit in de betekenis van die ander, in één woord!

Advertisements

Dubbelheid verwoord

Standard

Afgelopen week schreef ik een gevoelsspreekuur, wat ik opstuurde aan mijn ‘team’; naast Erik ook de hulpverleners, waar ik af en toe mijn heil haal. Van één van de hulpverleners kreeg ik als reactie; ‘Een mooi gevoelsspreekuur. Je hebt mooi beschreven hoe tegenstrijdige dingen tegelijk kunnen bestaan. Ik denk dat je hiermee woorden geeft aan iets waar veel mensen mee te maken hebben. Misschien zou je er een blog over kunnen maken?’

Dat heb ik bij deze gedaan!

Vanochtend ben ik wakker geworden met het idee eens uitgebreid een positief gevoelsspreekuur te schrijven. Eens even met mezelf in conclaaf. Dat is nodig. Het gaat niet zo goed met me. Ik heb dusdanig veel pijn (in rug en linkerbeen) en last van uitvalverschijnselen dat dat mijn stemming beïnvloedt. Ik ben snel geïrriteerd, ik voel me erg alleen. Tegelijkertijd is dat een strijd die zich hoofdzakelijk intern afspeelt. Het is een strijd. Ik erger me aan veel kleine dingen en misschien is dat ook wel logisch, maar terwijl ik dat doe, veroordeel ik mezelf er om. Ik heb regelmatig het gevoel dat het huishouden veel op mij neerkomt. Dat vind ik moeilijk. Maar dat is ook moeilijk omdat ik zoveel pijn en last heb. Het is heel dubbel. Enerzijds wil ik dat alleen doen; Erik biedt vaak genoeg hulp aan of zegt dat ik het maar even uit moet stellen. Anderzijds irriteert het me dan dat ik het alleen moet doen. Alleen spreek ik die irritatie niet uit. Omdat iets in me zegt dat dat niet reëel is. Erik mag zich dan momenteel niet zoveel met het huishouden bemoeien, er zijn wel een heleboel andere dingen die hij doet en van me overneemt. Ik zie dat mijn irritaties een gevolg zijn van iets waar niemand wat aan kan doen. Niemand. Ook ikzelf niet.

Vanaf de eerste letter van dit gevoelsspreekuur biggelen de tranen. Hoofdzakelijk van machteloosheid. Dat is enerzijds heel naar, anderzijds is het ook niet erg. En zelfs wel prettig dat ik even onbekommerd alleen kan huilen. Als ik de tranen laat stromen, voel ik me – raar genoeg – niet eens alleen. Het is verdraaide lastig! Ik realiseer me dat een heel groot deel van mijn stemming een gevolg is van mijn lichamelijke sores. Ik probeer het zoveel mogelijk binnen mezelf te houden. Omdat het – voor ons beiden – al moeilijk genoeg is. Er zijn per dag genoeg momenten dat ik me heel rot voel. Maar er zijn ook genoeg momenten dat ik me heel blij voel. Dat zijn vooral de momenten dat we samen bezig zijn. Dat we beiden aan het klussen zijn. En dat we – onder het genot van een kopje koffie – genieten van onze noeste arbeid. Ook dat heeft natuurlijk een enorme dubbelheid in zich. Om gek van te worden zelfs! Enerzijds heb ik zoveel last van mijn lijf dat ik eigenlijk niets kan. Anderzijds ben ik er niet het type naar niets te doen. Ik kán het gewoon niet. Maar sterker nog, ik wil het ook niet! Op zichzelf is het ritme wat ik gevonden heb, in klussen en vervolgens rust houden, een ritme wat goed gaat en waar ik ook – over het geheel genomen – vrede mee kan hebben. Drie kwartier verven, drie kwartier rust. Dan nogmaals drie kwartier verven. En dat zit ik aan mijn tax. Het heeft zijn weerslag op mijn lijf. Maar ik kán simpelweg niet niets doen. Ik wil een bijdrage leveren aan het opknappen van ons huis. Dat geeft me zoveel voldoening. Dat vind ik zo leuk. Maar natuurlijk, dat kost ook veel.

Het is een situatie waar niet uit te komen is. Het is een situatie waar niets aan te veranderen is. Misschien moet ik het gewoon aanvaarden dat het is zoals het is. Met álles wat erbij hoort. Met de momenten van voldoening, maar ook met de momenten van irritatie en eenzaamheid. Misschien doe ik het zo slecht nog niet?! Het zou stukken schelen als ik niet zo veroordelend richting mezelf zou zijn.

Ik zie een vrouw die haar stinkende best doet toch nog iets van de machteloze situatie te maken. Een vrouw die niet bij de pakken neerzit. Een vrouw die dapper is. Maar ook een vrouw die soms te hard is voor zichzelf. En vanuit die hardheid voor zichzelf soms in de knoop komt met de ander. Juist met diegene die het dichtst bij haar staat. Juist met diegene waar ze het liefst helemaal niet geïrriteerd over wil zijn. Het is verwarrend. Want juist van diegene die het dichtst bij haar staat, ziet ze ook de hele mooie kanten. De zorgzaamheid, het voor me opkomen. Het voor me regelen. Samen iets moois maken van ons huis.

Misschien is het allemaal wel heel logisch wat hier staat. Hoe ik me voel. Als ik er zo over schrijf, verdwijnt mijn hardheid. Wordt machteloosheid vloeibaar. In tranen. En komt er tegelijkertijd de ruimte om te zien dat ik een prachtig leven heb. Met een prachtige kerel! Waar ik zielsveel van hou. Die ik voor geen goud kwijt wil.

Het is natuurlijk volstrekt normaal hoe ik me voel, zoals ik reageer. Daar hoef je geen psychiatrisch patiënte voor te zijn. Dat heeft er niets mee te maken.

Ik ga de diertjes verzorgen. Dat biedt troost en afleiding. En ik ga er gewoon een mooie dag van maken. Want ook dat kan er zijn, naast alles wat ik net geschreven heb. Dat is bijzonder. (En soms ook heel verwarrend).

Prettige dag!

Tel je zegeningen!

Standard

‘Als ik om me heen kijk, zie ik dat de kamer steeds mooier wordt. Ik ben trots en tevreden’.

Twee zinnetjes uit mijn ‘gevoelsspreekuur’ van vanochtend vroeg. Het sluit precies aan bij de tekst in de Happinez. Nog steeds het thema ‘Stappen naar een simpeler leven’.

In onze huidige maatschappij is het vaak nooit goed genoeg. Mensen willen het nieuwste van het nieuwste. Willen méér geld verdienen. Willen een groter huis. Wat dan aangeschaft wordt en vaak boven budget is. Waardoor je eigenlijk nooit toekomt aan het genieten. Omdat geldzorgen het plezier overschaduwen.

Eén zin in het stukje tekst in de Happinez vind ik treffend; ‘Stel je eens voor dat je in de Middeleeuwen leeft. Alleen de allerrijkste mensen, de koningen en erelieden hadden toen wat wij nu allemaal hebben’.

Laat mij maar gewoon wat minder vooraanstaand zijn! Ik geniet van de eenvoudige dingen die we hebben. Ik kan helemaal verrukt kijken (en het er wel tien keer per dag met Erik over hebben) naar de ‘nieuwe’ bloempotten die we voor een habbekrats via Marktplaats gekocht hebben. Zó eenvoudig. En toch voor mij van enorme waarde.

De tip in het artikel is om er een gewoonte van te maken de overvloed te zien die er al is. ‘Dat maakt je tevreden, en tevreden mensen leiden minder ingewikkelde levens’.

Dan hoef je niet steeds bezig te zijn met méér, méér, méér.

Ik wens je vandaag veel tevredenheid toe. En als straks ook nog de zon gaat schijnen, dan heb je in ieder geval al dát stukje tevredenheid in je zak.

We hebben het – allemaal – ontzettend goed in dit leven!

Geluk van binnenuit

Standard

In het kader van een naderend afscheid van één van mijn hulpverleners, die ik vele jaren als fantastisch persoon naast me heb gehad, heb ik wat oude mails tevoorschijn gehaald. Zodat ik een soort ‘collage’ kan maken, met de gebeurtenissen die er die afgelopen jaren toe deden. En dus zit ik – terug in de tijd – te lezen. En ik werd zó bijzonder geraakt door een mail van begin 2014. Over geluk. Zo mooi, zo puur, dat ik het graag als blog schrijf…

…Eindelijk land ik weer in mezelf. Met een wijntje, bewust genietend, bewust zittend. Me bewust van mezelf. Thuiskomen in mezelf. Het ontroert me. Soms is het hele proces lastig. Maar als ik dan thuiskom in mezelf, zie ik een mooi mens in de stoel zitten. Een mooi mens, wat gelukkig is met de kleine dingen, die goed gaan. Met de kleine dingen om haar heen.

Landen in mezelf, dat is geluk. Ontroerend mooi geluk. Ook geluk dat ik het zo treffend kan verwoorden.

Intelligentie hebben is geluk. Zelfs al zou ik af en toe minder intelligent willen zijn.

Gevoelsmens geworden zijn is geluk. Hoe grillig en daarmee vermoeiend dat ook kan zijn. Het is altijd nog beter dan géén gevoel.

Het grootste geluk zit in mezelf en is niet iets van buitenaf, wat kan verdwijnen of verloren kan gaan.

Als een prachtig schitterend kristal. Zoveel facetten er aan dat kristal zitten, zoveel facetten heb ik ook. Zoveel facetten van geluk. Veel van dat geluk, van die innerlijke kwaliteiten, heb ik zelf verworven. Ik heb wat afgeslepen en gepolijst in mijn leven!

Geluk is kwetsbaar. Ik ben kwetsbaar. En hoe lastig ik dat soms ook nog vind, het maakt me ook mooi, van binnen. En daarmee gelukkig. Ik zou niet zonder die kwetsbaarheid willen.

Ik weet al langer dat geluk niet in grote dingen of gebeurtenissen zit. Dat het juist die kleine dingetjes en momenten zijn. En ik prijs me heel gelukkig dat ik van die kleine dingetjes en momenten weet te genieten. Het weet te waarderen en te koesteren.

Tevreden zijn is geluk. Misschien mag ik ook tevreden zijn met wat ik bereikt heb in mijn leven. Met de innerlijke kwaliteiten. Misschien is het kristal verder vervolmaakt dan ik zelf zie.

Ik vind het een prachtig stuk tekst! En nóg mooier; de inzichten die in die tekst verweven zitten. Het inzicht dat geluk in jezelf zit. Dat het in kleine dingen zit.

Het is een tijdloos stuk.

En misschien is het een stuk tekst, waar jij, als lezer, steun uit kunt putten. Voor als je je niet zo gelukkig voelt. Zoek het niet buiten jezelf, want écht, geluk groeit van binnenuit.

 

 

Het ritme van je dag

Standard

In het artikel in de Happinez – Stappen naar een simpeler leven – lees ik dat het van belang is op het ritme van je dag te letten. Alles heeft zijn ritme. De natuur, de dieren, maar ook de mens. Alleen zijn we dat bijna vergeten, in een maatschappij, die 24 uur per dag, 7 dagen per week doordraait. Pas op dat je zélf niet doordraait!

Neem op tijd je rustmomenten. Per dag. Maar neem ook eens een dag vrij.

In het artikel schrijft de auteur, Lisette Thooft, het als volgt; ‘Neem ook regelmatig vrij en noem die vrije dag maar gewoon ‘heilig’, net zoals vroeger de zondagsrust heilig was. Heilig is alles wat heel is, ongeschonden en oprecht. Je hele leven wordt een beetje heiliger als je je innerlijke ritme omarmt.’

Het valt niet altijd mee je ritme te volgen. Het is een kwestie van oefenen. Maar vooral ook een kwestie van goed voor jezelf zorgen.

In mijn dagelijkse planning, maak ik altijd een afwisseling tussen activiteit en rust. Weliswaar is dat uit nood geboren; met mijn krakkemikkige lijf móet ik het wel rustig aan doen. Maar het is ook een ritme wat me goed bevalt.

Door de rustmomenten wordt mijn hele leven bewuster. Rijker ook. Dan lig of zit ik zomaar niets te doen. En in dat niets-doen de rijkdom te ervaren van mijn leven. Dan kijk ik om me heen. Dan kijk ik bijvoorbeeld naar de katten, die ronddartelen of ook heerlijk hun rust nemen. Heb je weleens gezien hoe mooi een slapend wezen is?

Niemand kan altijd maar bezig zijn! Rust is essentieel. Dan kan je ontladen. Opladen. Bewust worden. Genieten. En weer gemotiveerder en sprankelend beginnen aan je volgende activiteit.

Ik wens je vandaag veel mooie rustmomenten!

Neem de tijd Deel 2

Standard

De laatste blog die ik schreef – begin deze maand – ging over het nemen van tijd. Je aandacht richten op één activiteit. Met als onderliggend besef, dat alles wat je wilt doen, de moeite waard is om tijd voor te nemen. En dáár weer onder; de bewustwording dat tijd nemen voor die activiteit tijd creëert, omdat het innerlijke rust schenkt en het concentratievermogen traint.

Vervolgens bleef het stil op mijn blogpagina.

Steeds weer was ik van plan een nieuwe blog te schrijven, nog ingaande op het ‘stappenplan naar een simpeler leven’, geïnspireerd door een artikel in de Happinez.

Op de één of andere manier leek me de tijd voor het schrijven van een blog te ontbreken. Ik was inderdaad druk met allerlei andere activiteiten. Verven, van de lambrisering die Erik aan het timmeren is. Of enthousiast breien; de eerste trui voor Erik. En dat zijn toch wel hele grote lappen!

Maar misschien had ik toch wel tijd kunnen vrijmaken, voor het schrijven van blogs, als ik écht gewild had. Misschien moest het gewoon even zó zijn. Veel tijd besteden aan allerlei ditjes en datjes in huiselijke kring. En het schrijven van blogs even op een laag pitje.

Toch; het schrijven zit me in mijn bloed. Ergens bekroop me het gevoel dat ik iets miste.

Vanochtend ben ik er opeens weer! Schuif ik al die andere activiteiten even opzij. En schrijf ik weer een blog. Omdat het zo mooi is om te doen. Om het contact te voelen, met mijn lezersgroep.

Het is weer het oppakken van een prettige gewoonte. Er de tijd voor nemen! Omdat het de moeite waard is om te doen. Het geeft me een prachtig gevoel. Een beetje het gevoel van thuiskomen, na een lange reis.

Wordt vervolgd!

Neem de tijd

Standard

‘Tijd nemen creëert tijd, omdat het innerlijke rust schenkt en concentratievermogen traint’.

Dat is één van de zinnen uit een artikel (Happinez): ‘Een stappenplan naar een simpeler leven’.

We maken ons veel te druk. We jagen door het leven, met alle dingen waarvan we denken dat we ze móeten doen. We reageren op elk mailtje, sms-je en whatsappje. Terwijl we ondertussen ook nog bezig zijn met andere dingen. Multitasken. Dat lijkt zo efficiënt. Maar dat is het niet. Juist iets doen met vólle aandacht en niet snel even tussendoor, zorgt ervoor dat je meer tijd over houdt. Want als je iets half doet, kan je nooit een voldaan gevoel hebben. En dat levert een gejaagd gevoel op. Waardoor het alleen maar nóg moeilijker wordt iets te doen met volle aandacht.

Ik ben al lang geleden gestopt met multitasken. Misschien zelfs al wel voordat dat woord ‘multitasken’ in de mode kwam en iedereen er trots op was hoe goed ze wel konden multitasken. Nee, ik kan het niet. Ik wil het ook niet. Dat heeft vast voor een deel te maken met mijn moeite me te concentreren. Als ik auto moet rijden, zet ik op voorhand de telefoon al ‘op stil’. Omdat het mogelijke rinkelen van mijn mobiel me dusdanig afleidt, dat ik niet mijn volle aandacht bij het autorijden kan houden.

Er zijn periodes geweest dat ik het heel vervelend vond dat ik me zo moeilijk kon concentreren. Maar inmiddels ben ik er aan gewend. En heb ik mijn dagelijkse leven er op aangepast. Voor mij geen mobiel met allerlei vernuftige apps. Gewoon een oude, degelijke Nokia, waarmee ik kan bellen en sms-en. En dat ook nog op de tijden dan het mij uitkomt. Dan ga ik er speciaal voor zitten. Mét aandacht.

Daarnaast maak ik elke dag een planning. Heel soms doe ik zonder. Maar dan loopt mijn dag in het honderd. Dan neemt een chaotisch gevoel toe, waardoor er niets uit mijn vingers komt. En heb ik aan het eind van de dag absoluut geen voldaan gevoel.

Het blijkt dus – volgens het artikel – dat ik het niet eens zo slecht doe. Volle aandacht bij één activiteit. Ruimschoots plannen. Dan creëer je tijd. Dan wordt je leven eenvoudiger. En, vanuit die eenvoud, ook mooier. Omdat je je bewuster wordt van de dingen die je doet. Zoals in het artikel ook staat; ‘Alles wat je echt wilt doen, is de moeite waard om tijd voor te nemen’.

Wat wil je op deze dag écht doen? Zodat je aan het eind van de dag én een tevreden gevoel hebt én tijd gehad hebt om het rustig aan te doen. Misschien is die vraag een mooi iets om de dag mee te beginnen. Als een soort bezinning.

Probeer het eens uit, zou ik zeggen!