Misschien…

Standard

De dagen rijgen zich aanéén. Met gewone, alledaagse dingen. Niets bijzonders. Niets om over naar huis te schrijven, laat staan dat het inspiratie is voor een blog. We doen niet zoveel. Of misschien toch wel?

Misschien hebben we de afgelopen periode niet zoveel daden verricht. Maar, we zijn wel bezig met innerlijke ontwikkeling en groei.

Ik nam afscheid van mijn hulpverlener, waarmee ik bijna tien jaar lang een hele mooie band had. Waarmee ik vaak hele goede, wijze gesprekken had. Terwijl we – aan de andere kant – ook weleens strijd hadden, maar daar samen van zijn gegroeid. Samen ontdekten we dat als we beiden machteloos waren, we niet meer samen door één deur konden. Omdat hij dan oplossingen wilde bedenken (tja, man hè), terwijl ik daar helemaal niet op zat te wachten. Ik wilde alleen maar spuien!

Het was een moeilijk afscheid. Niet alleen voor mij. De hulpverlener heeft me verteld dat hij ook veel van mij geleerd heeft, door de jaren heen. En dat ik een bijzonder speciale cliënte voor hem ben.

Ik probeer hem niet te vervangen. Omdat hij niet te vervangen is. Maar dat betekent een aanzienlijke vermindering van het contact met de GGZ-instelling. Ik denk dat ik het wel kan. Tenslotte gaat het me psychisch beter dan ooit tevoren. Maar, het is wel wennen. Aan een nieuwe situatie, in een nieuw jaar. Het is nog zoeken naar de juiste balans. En dat hield me de afgelopen weken best bezig.

Er was geen ruimte voor het schrijven van blogs. Er was geen ruimte voor heel veel activiteit. Ook geen fysieke mogelijkheden trouwens. Want begin van deze maand waren we ook bij een nieuwe arts. Die me bevestigde dat ik twee hernia’s heb. Dat bericht – die erkenning – deed me misschien nog wel méér dan het afscheid van mijn GGZ-hulpverlener. Na zoveel tijd strijd met artsen, die me vertelde dat ik maar moest leren leven met de pijn.

Er is hoop! Begin volgende maand ga ik voor een zenuwblokkade naar de nieuwe arts. Wie weet wat het me brengt?

Misschien wordt 2017 voor mij wel een heel bijzonder jaar. Het jaar van herstel. Zowel psychisch als lichamelijk.

Het moest allemaal even beklijven in mijn hoofd.

En nu, vanochtend, is er ruimte. Ruimte om te schrijven, ruimte om te genieten.

Zes katten dartelen door het huis. In een prachtige harmonie. De harmonie die in mij zit en weerspiegelt in de poezen, waarmee ik zo’n prachtige innerlijke gevoelsband heb.

Onze poezenopvang krijgt steeds meer bekendheid. En dus ook meer drukte. Meer katten die hier – voor langere of korte tijd – hun heil vinden. Meer contacten met mensen. Die soms net zoveel behoefte aan aandacht hebben als de katten.

Het komt allemaal op ons pad. Wat voor prachtig pad zal 2017 ons brengen?

We gaan het beleven!

En jullie beleven het zijdelings mee. Omdat – hoe druk het ook is, hoe anders het misschien ook wordt – het schrijven blijft. Misschien iets minder frequent. Maar dát – dat schrijven – is een vaste waarde in mijn leven.

Wie schrijft, die blijft. Ook in 2017.

Veel plezier met het lezen van mijn blogs! Ook in dit nieuwe jaar, wat alweer een tijdje gaande is.

Het afscheid

Standard

Het lijkt alsof we gewoon een kopje koffie gaan drinken. Bij het echtpaar, hier op het laantje, waar ik eerder een blog over schreef (Reservetijd).

Hij is ernstig ziek; heeft kanker. Daarnaast kreeg hij een aneurisma, een scheur in zijn aorta, die hij op miraculeuze wijze wist te overleven. Uiteindelijk werd hij daar zelfs nog aan geopereerd. Een operatie die de artsen in eerste instantie niet wilden doen. Waarom precies? Dat is niet duidelijk geworden. Misschien was het juist wel omdat hij al kanker had.

Na de operatie fleurde buurman weer helemaal op. Hij kreeg weer babbels. Ze maakten weer plannen. En natuurlijk was het grootste, belangrijkste plan de terugkeer naar Turkije, waar ze een appartement hebben gekocht en waar ze de laatste twee jaar meer verblijven, dan in Nederland.

We hadden de afgelopen maanden veel contact met ze. We dronken er regelmatig een kopje koffie. Erik maaide vaak het gras, want dat kon buurman niet meer.

En dan vandaag drinken we er weer een kopje koffie…

Morgen gaan ze terug naar Turkije.

Erik is al naar buiten, om nog even het gras te maaien, als ik afscheid van hen neem. Het lijkt zo gewoon; “Goede reis, succes, tot ziens”.

Als ik terug loop naar onze boot, voel ik me raar. Een beetje onbestemd, een beetje bedrukt.

Niemand die het kan voorspellen. Of de kanker, die hij al had en daarvoor in Turkije behandeld werd, verder uitgezaaid is. Niemand die het kan zeggen of het een tijdelijk afscheid is. Of dat het de laatste keer is dat we hem in levende lijve zien.

Als hij sterft, is het in ieder geval in zijn geliefde Turkije. Ver weg van alle Nederlandse familie, vrienden en kennissen. Zij willen het, op die manier.

Morgenochtend, om zes uur, rijden ze hier het laantje af, op weg naar het vliegveld. Zeker weten dat ik ze dan nog even een laatst knuffel geef; daar sta ik vroeg voor op!

Het blijft raar. Vast niet alleen voor ons, achterblijvers. Zeker ook voor hen. Ze nemen afscheid. Dat is heel anders dan gewoon een kopje koffie drinken.

Maar, ik hoop stilletjes dat er volgend jaar maart, als ze van plan zijn te ‘overzomeren’ in Nederland, nog vele gewone, gezellige kopjes koffie volgen.

Moederinstinct

Standard

Zoals ik in mijn eerdere blog Drukke Dieren Perikelen‘ al schreef, hebben wij de zorg over moederpoes Edna en haar twee babies.

De kittens zijn inmiddels acht weken oud. Ze dartelen naar hartenlust door het huis. Houden schijngevechten met elkaar. Eten, drinken en slapen.

De eerste weken was mamma Edna natuurlijk vooral bezig met het voeden en lichamelijk verzorgen van haar kindjes. Maar nu de kittens wat zelfstandiger worden, wordt het takenpakket van Edna ook anders. Ze neemt letterlijk wat meer afstand.

Als de kittens door het huis racen, ligt Edna op een afstandje rustig toe te kijken. Het ziet er vredig en ontspannen uit. Tegelijkertijd blijft Edna constant alert. Als één van de kittens zich per ongeluk bezeert, of als het spel te ruw wordt en er luidkeels wordt gemiauwd, is Edna er direct bij. Ze houdt álles in de gaten.

De eerste weken lagen Edna en de kittens veel in de bench. Ze waren onafscheidelijk. Nu Edna wat vaker apart gaat liggen, zien we ook bij Edna een verandering in gedrag. Opeens ging ze afgelopen week zelf spelen! Of ze speelt mee met haar kinderen.

Het is prachtig dat we toeschouwer mogen zijn van hoe Edna met alle liefde en geduld haar twee babies opvoedt, totdat ze oud genoeg zijn om op eigen pootjes te staan.

Een vriend van ons heeft de kittens geadopteerd. Omdat hij nog op vakantie gaat, blijven de kittens hier nog een paar weken langer. Half juli is het zover, dan gaan Stevie en Wonder, zoals hij ze heeft gedoopt, de wijde wereld in.

Ik voorzie dat het een erbarmelijk afscheid gaat worden. Voor onszelf een beetje. We genieten zo intens van het kleine spul en de interactie met al onze andere dieren. Dat gaan we zeker missen.

Maar ik denk dat Edna haar kroost nog veel meer gaat missen. Zelfs nu al, als de kittens even in een andere ruimte vertoeven, zit ze klaaglijk te miauwen. Wordt ze onrustig. Pas als kittens weer in zicht zijn, ontspant .

Wat is het mooi! Ik vind het echt indrukwekkend hoe prachtig dat moederinstinct is. Het ís er gewoon. Daar hoef je je als mens helemaal niet mee te bemoeien. Sterker nog, daar zijn wij als mens maar een stel klungels bij.

Het is puur natuur. Zuiver en eerlijk. Gebaseerd op onvoorwaardelijke liefde.

Bestaat er iets mooiers dan dat?

Afscheid

Standard

Vorige week was het dan zover. Na zeven jaar vrijwel wekelijks intensieve gesprekken, nam ik afscheid van mijn psychiater, die een baan elders heeft aangenomen. Afscheid van een persoon, maar ook afscheid van een periode. Het is niet gemakkelijk voor me.

Toen ik voor het afscheid nog een laatste keer bij haar was, zei ze zelf dat het een beetje te vergelijken is met als kind volwassen worden en het ouderlijk huis verlaten. Op eigen benen verder.

Sinds ze mij in december jongstleden vertelde dat ze weg zou gaan, heb ik veel stilgestaan bij wat we samen allemaal gedaan en bereikt hebben. Heb ik ook nagedacht over de mooie band die we in de loop van de jaren opgebouwd hebben.

Ze was anders dan andere psychiaters, die ik in mijn ‘carrière’ heb meegemaakt. Ze heeft de gave professioneel, maar toch tegelijkertijd heel menselijk en betrokken te zijn.

We hebben samen gelachen en gehuild. Niet alleen ik toonde emoties, dat deed zij ook. Dat was voor mij in het begin heel raar. Dat een psychiater emotioneel geraakt kon zijn door de dingen die ik haar vertelde of door de emoties die ik toonde. Ontroerend!

We hebben keihard gewerkt. Zoals zij wel eens zei over mij; ‘alsof ik jarenlang elke dag naar de sportschool ging’.

Van een eenzaam, angstig, star meisje ben ik uitgegroeid tot een vlotte, redelijk normale, volwassen vrouw. Ook al zegt mijn psychiater dat ik het zelf gedaan heb, toch had ik het zonder haar niet-aflatende steun en vertrouwen in mij niet zover geschopt.

Onze allerlaatste afspraak kwam ze op de boot bij mij koffiedrinken. Ik heb haar als afscheidscadeau mijn zelfgeschreven boek gegeven, wat vooral gaat over de afgelopen jaren psychiatrisch proces. Dat heeft iets symbolisch. Mijn boek is een beetje mijn kindje. Dat trekt nu de wereld in.

Ik ga mijn psychiater missen! Maar de wijsheid en warmte die ze op me overgebracht heeft, draag ik met me mee.

Het is een nieuwe periode in mijn leven. Zonder psychiater. Meer op eigen benen. Wat fantastisch dat ik zó ben gegroeid!

Beschouwing bij een sterfbed

Standard

Ze is de derde vrouw, die ik mamma noem. Na mijn eigen moeder, die zo jong overleed dat ik me er nog niet van bewust was, zei ik (verplicht) mamma tegen de vrouw die mijn vader hertrouwde. Toen zij, alweer een heel aantal jaren geleden, overleed, zat ik naast haar sterfbed.

Nu zit ik naast het sterfbed van mijn schoonmoeder. Ik noem haar mamma. Met heel mijn hart en ziel, met alle liefde die ik in mij heb.

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik zo intens en intiem naast een dierbare stervende zit. Wat is het moeilijk! Maar ook, wat is het mooi!

Nog even die allerlaatste keer dat ze haar ogen opslaat, zich bewust wordt dat wij bij haar zijn. We bouwen herinneringen op, voor later. Voor als ze er niet meer is. We pendelen heen en weer tussen thuis en ziekenhuis. Nemen afscheid, keren toch weer terug, omdat ze er nu nog is. Straks kan het niet meer, haar hand vasthouden.

Het is een intense tijd. Tijd verbleekt. We hebben nog maar even tijd. Met haar. We zeggen keer op keer dat we van haar houden. Of ze ons nog hoort, weten we niet. Maar, we kunnen het nu nog zeggen.

Een mamma die ons gaat verlaten. Samen delen we de intense emoties. We bouwen onuitwisbare herinneringen op voor later. Het is goed. Hoe moeilijk ook. Het is mooi. Hoe zwaar ook. Het is intiem. Dat heb ik nooit geweten, nooit eerder ervaren. Omdat er nog nooit een mamma was, waar ik zoveel van hield en haar sterfbed bewust meemaakte.

Dag lieve mamma…