Ontwikkeling

Standard

De Amerikaanse psycholoog Darren George heeft een onderzoek gedaan naar succesfactoren voor een goede relatie. Volgens hem in persoonlijke groei en ontwikkeling een zeer belangrijke voorspeller van geluk in een relatie. Ben je iemand die zichzelf graag uitdaagt door nieuwe kennis of vaardigheden op te doen, dan zal het lastiger combineren met iemand die het leven neemt zoals het is en – voor jouw gevoel – weinig interesses heeft. Wanneer je wat dit betreft meer op elkaar lijkt, kun je je aan elkaar optrekken en elkaar inspireren, of – als je beiden minder gericht bent op persoonlijke groei en ontwikkeling – samen tevreden zijn met wat je hebt (Psychologie-magazine, februari 2017).

Wat grappig vind ik bovenstaande tekst!

Het is zo toepasselijk op de relatie die Erik en ik hebben.

Allereerst zijn we volop tevreden met wat we hebben. Nog steeds kunnen we ‘s avonds zo innig tevreden rondkijken in onze kamer. Naar bijvoorbeeld de lambrisering die we aan het maken zijn en die wij heel mooi vinden. Naar de ouderwetse stoelen die we via Marktplaats op de kop hebben getikt. En die hier staan met ooit nog het plan ze opnieuw te laten stofferen. Of we kijken naar de katten die heerlijk in de neergelegde mandjes liggen te slapen. Dat geeft zo’n rijk gevoel!

Maar ondanks (of tenzij?) onze tevredenheid is het niet zo dat we stilstaan. We zouden er genoegen mee kunnen nemen. Maar naast die tevredenheid werken we aan persoonlijke ontwikkeling of aan onze relatie.

Regelmatig slaan we de laptop dicht om eens een goed gesprek met elkaar te hebben. Heerlijk, vind ik dat! Gewoon van elkaar horen hoe het met de ander gaat. Maar ook wat anders zou kunnen.

En dan zijn we ook beiden nog bezig met onze eigen persoonlijke ontwikkeling.

Erik is zich aan het toeleggen op méér bewustzijn, op stilstaan bij gevoelens. Is begonnen met een ontdekkingsreis, naar wat bij zijn ego hoort (wat is dat eigenlijk?) en wat gevoelens zijn. En hoe die te uiten. Ik vind het prachtig om te zien hoe hij zic daar serieus in verdiept. Af en toe geef ik advies. Of ik lees zijn briefjes, die hij aan me stuurt, met de gedachten waar hij mee rondloopt.

Zelf ben ik ook bezig met persoonlijke ontwikkeling, met groei. De jaren dat ik GGZ-hulpverleners hard nodig had, kwam ik ook tot veel inzichten. Hoe pijnlijk soms op zich ook, het bracht me wel verder. Me bewust van bepaalde gedachten of gevoelens, kon ik daar aan werken. Verwerken. Schaven.

De laatste tijd/jaren, dat het me psychisch zo voor de wind gaat, worden de inzichten wat minder frequent.

Maar nu heb ik weer het gevoel dat ik voor een nieuwe weg sta. Met ons eigen ‘bedrijfje’, en de uitdagingen en werkzaamheden die dat geeft. Met de mogelijkheid ook zelf op pad te gaan, sinds ik – begin deze maand – een eigen autootje kreeg.

Dat zijn weliswaar praktische zaken. Maar ik ben ook bewust aan het nadenken wat ik wil. Met mijn dagen. Met mijn en ons leven. Met de mensen en dieren om me heen.

Ik voel me vaak als een kind wat zich weken van te voren verheugt op zijn verjaardag. Die gespannen maar ook leuke afwachting en vooruitzicht op iets moois dat komen gaat.

Dat vertel ik natuurlijk ook aan Erik. Die soms niet snapt waarom ik bijvoorbeeld zo blij (als een kind) ben, met dat autootje. Maar hij vindt het wel heel leuk.

En zo genieten we samen van ons eenvoudige maar prachtige leven!

Het zit wel goed tussen ons. We zijn gelukkig.

Advertisements

Een jubileum-blog

Standard

De afgelopen week heb ik veel nagedacht over de blog, die ik ditmaal wil schrijven. Het is een bijzondere blog. De honderdste (op WordPress).

Toch, hoe langer ik nadacht, hoe minder woorden bij me opborrelden. Ik moet het gewoon hebben van wat spontaan in me opkomt. Daar ligt de kracht en puurheid van mijn blogs.

De honderdste blog! Begonnen in november 2013. Met toen vooral nog het idee te schrijven over ‘schrijven’. Anderen enthousiast maken over dat mooie vermogen woorden aanéén te rijgen tot zinnen. Zinnen, die eenmaal geschreven, nooit verloren gaan. Althans, niet bij mij.

Natuurlijk, er zijn vele manieren van schrijven. Ik richt me vooral op het schrijven over gedachten en gevoelens. Bewustzijn speelt daarbij een grote rol. En is een onuitputtelijke inspiratiebron.

Gaandeweg veranderden mijn blogs daarom. Minder over het schrijven zelf, maar over het dagelijks leven, maar dan wel steeds gezien vanuit het perspectief van bewustzijn. Bewust van gedachten en gevoelens.

Begon ik in november 2013 met een paar mensen, die af en toe eens een blog van me lazen, tegenwoordig heb ik een vaste groep volgers. Het zijn er geen honderden; toch telt voor mij elk mens wat me volgt. Nog steeds ben ik net zo enthousiast als in het begin, als er gereageerd wordt. Of als er weer een (onbekende) volger bij komt.

Aanvankelijk had ik de droom dat mijn website een doorslaand succes zou worden. Tegenwoordig ben ik wellicht wat realistischer daarover. Maar toch niet teleurgesteld. Nog steeds heb ik de ambitie mensen te bereiken met mijn schrijfsels.

Ik merk aan mijn vaste groepje volgers dat mijn blogs gewaardeerd worden. Als ik een blog schrijf, schrijf ik aan elk van jullie. Met hetzelfde enthousiasme als toen ik begon. Misschien zelfs nog wel méér enthousiasme. Het schrijven van blogs is meer een levenswerk geworden. Wat me vreugde schenkt. Wat mijn leven zin geeft.

Ergens tussen mijn stapeltje artikelen, vond ik een kattebelletje met tien confronterende levensvragen, met als doel stil te staan bij je leven.

De eerste van die vragen is; Kun je (als je afscheid zou moeten nemen van het leven) terugkijken op een bevredigend leven? Of een andere vraag; Wat geeft je leven kleur?

Schrijven is voor mij een belangrijk ‘onderdeel’ van een bevredigend leven.

En jullie, als trouwe lezers, geven mijn leven kleur.

Wie schrijft, die blijft. Ik blijf. Ik blijf schrijven. En ik hoop dat jullie ook blijven.

Tot het volgende jubileum.

Inzicht

Standard

Elke dag ontvang ik een spreuk in mijn mailbox via www.dagelijksegedachte.nl.

Van de week kwam deze spreuk voorbij; Twijfel is de wachtkamer van inzicht (Confucius).

Deze spreuk sprak me bijzonder aan. In mijn leven ben ik tot veel inzichten gekomen en voorafgaand aan dat moment van inzicht was er de twijfel. Het me niet zo gemakkelijk voelen. Heen en weer geslingerd worden tussen verschillende gedachten en gevoelens.

Zodra ik dat bemerk,  pak ik mijn schrijfbloc. Sluit ik me af voor de buitenwereld. En schrijf. Schrijven is op zulke momenten een prachtig middel om die heen en weer springende gedachten te ordenen. Je niets aantrekken van zinsopbouw of spelfouten, maar gewoon je pen op het papier het werk laten doen. De gedachtenstroom vloeiend aan het papier toevertrouwen.

Je komt altijd ergens bij uit. Wellicht al bij een stukje inzicht. Misschien ook bij gedachten die je van jezelf nog niet kende en die nog tijd en aandacht nodig hebben om te ‘rijpen’. Als het op papier staat, kan je er altijd naar terugkeren en er op een goed moment verder aan schaven. Totdat uiteindelijk inzicht volgt. Zoals de dikke Van Dale omschrijft; een mening, kijk op de zaak, besef, bewustzijn.

Mijn persoonlijke ervaring is dat zelfs hoe pijnlijk sommige inzichten ook waren, het feit dat ik tot dat inzicht kwam me verder hielp in het leven. Vanuit het besef en bewustzijn dat iets gewoon zo is, kan ik weer verder groeien. Dan helpt inzicht bij het verwerken van een stukje geschiedenis.

Om vervolgens rijker, wijzer en zelfbewuster verder te kunnen gaan.

Dat is toch prachtig!

Geloven in de mensheid

Standard

Afgelopen maandag overleed Wubbo Ockels. Hij liet een open brief na, waarin hij de mensheid oproept ‘een ander pad te kiezen’.

‘Het is genoeg, we zijn te ver gegaan!!! De industriële revolutie heeft ons in een ongewenste situatie gebracht. We zijn door de natuur geraasd, we vernietigen onze levensbronnen. We moeten stoppen, we moeten veranderen. We moeten een ander pad kiezen, we moeten onze levens veranderen en de manier waarop we zaken doen (…)

Laten we ‘het menselijke tijdperk’ begroeten (…)

Geloven in de mensheid is een andere manier van denken. Een bewustzijn van waar we zijn en wat de aarde voor ons betekent (…)

Het zijn mooie, wijze woorden. Het is een laatste wil. Wat zou het mooi zijn, als die laatste wil waarheid wordt. Niet zozeer omdat het de laatste wil is van een bekend persoon, maar juist omdat we dat andere pad móeten kiezen. Juist omdat we maar voortrazen in een maatschappij waarin geld, materialisme en macht de belangrijkste items zijn, waardoor we met z’n allen veel meer kapotmaken dan ons en de generaties na ons lief is.

Het zijn geen loze woorden. Of denk je, als je het leest, dat geldt voor een ander, maar niet voor mijzelf? Dan komen we niet verder. Dan verandert er niets, met alle gevolgen van dien.

Gelukkig heb je vandaag de kans (gehad) de eerste stap te zetten naar geloven in de mensheid. Juist vandaag, speciaal vandaag. We mogen onze stem uitbrengen voor een nieuw Europees Parlement.

Dus, als je in het stemhokje staat, denk dan nog even aan die laatste woorden van Wubbo Ockels. Wees je bewust van waar we zijn en wat de aarde voor ons betekent. Wees je bewust van de mensheid.

Volg je hart! Maar neem ook verantwoordelijkheid voor jouw leven en dat van je medemensen. Pas dan kunnen we toegroeien naar een gezamenlijke mensheid.

Samen zijn we sterker! Samen kan het beter worden!

Ik zie, ik zie…

Standard

Ik zie, ik zie…wat jij niet ziet.

 Een eenvoudig rijmpje. Maar ook een heel treffend rijmpje als je het betrekt op (jezelf) observeren.

In één van mijn eerdere blogs (Bewustzijn) vertelde ik al dat observeren een essentieel gereedschap is voor goed (leren) schrijven. En onlosmakelijk verbonden met observeren is een bepaalde mate van bewustzijn. Bewust observeren kan je leren. En als je leert goed te observeren en dat wat je ziet toe te vertrouwen aan het papier, heb je een prachtige basis voor goed (leren) schrijven.

In ‘Het grote schrijf-doe-boek’ van Louis Stiller, waarin voor elke week van het jaar schrijfoefeningen staan, staat al bij hoofdstuk 2 ‘Schrijven is kijken: observeren is te leren’.

‘Schrijvers kunnen vaak opvallend goed observeren. Goed schrijven begint dan ook met goed kijken. Niet alleen details zien, maar ook de ware betekenis van dingen doorgronden. Leer kijken als een schrijver’.

Goed kijken betekent je laten pakken door een beeld. Dat kan van alles zijn. Een foto, een kunstvoorwerp in een museum, die ene boom die eruit springt tijdens een wandeling, of die ene persoon die je ziet, als je rustig op een terrasje zit. Of, die ene gedachte en dat ene gevoel in jezelf. Zeker in deze tijd, dat de natuur weer langzaam tot leven komt, is er veel te zien, veel te observeren, dus ook veel te schrijven, als je wilt. Neem er de tijd voor!

Nauwgezet observeren en daar verslag van doen is de basis voor goed (be)schrijven. Observeer in detail. Wat zie je? Wat valt je op? Wat voel je erbij?

Als je dat oefent, leer je observeren, oefen je bewustzijn en als je plezier krijgt in het opschrijven van die dingen, zal je merken dat je iets verworven hebt, wat je niet snel meer los wilt laten; een verdieping en verrijking in je leven, waar je altijd naar terug kunt keren.