Vriendschappen

Standard

Op de facebookpagina van ons ‘bedrijfje’ De Poezenark, heb ik inmiddels meer dan tweehonderd ‘vrienden’. Iedereen die een vriendschapsverzoek stuurt, accepteer ik klakkeloos. Mensen die reageren op één van de door mij geschreven stukjes, en die nog geen ‘vriend’ zijn, krijgen direct een vriendschapsverzoek van mij.

Ik doe dat met een reden. Voor mezelf, bijvoorbeeld op mijn eigen, persoonlijke facebookpagina, ben ik veel selectiever. Wil ik alleen mensen, die ik persoonlijk ken, als ‘vriend’. Maar op de pagina van De Poezenark kan het nooit genoeg zijn. Hoe meer ‘vrienden’, hoe meer mijn stukjes worden gedeeld, hoe meer kans dat iemand – ergens in Nederland – een kat ‘in de aanbieding’ wil hebben.

Vrienden. Wat zijn eigenlijk vrienden?

Ooit leerde ik van mijn psychiater een differentiatie aan te brengen in vriendschappen. Als ik een nieuw iemand ontmoette, was dat voor mij direct een hele goede vriend(in). Gaf ik me met heel mijn ziel en zaligheid. En was de (bijna onvermijdelijke) klap , als toch bleek dat het geen echte vriend(in) was, bijzonder groot. Ik wist niet het verschil te maken in wat je aan de buurvrouw vertelt, of alleen maar een hele goede vriendin in vertrouwen te nemen. Heel wat keren heb ik heel veel over mezelf verteld en emoties laten zien aan mensen waar uiteindelijk van bleek dat ik ze eigenlijk niets te vertellen had.

Naast die differentiatie in vriendschappen, waarbij je met de buurman anders omgaat dan met je partner, ben ik er altijd van overtuigd geweest dat vriendschappen een functie hebben in je leven. Je trekt een bepaalde periode met elkaar op. Soms lang, soms kort. Dat is niet voor niets zo. Je leert van elkaar. Of, zoals uit een psychologisch, Amerikaans onderzoek blijkt; Vriendschap gaat vooral om de erkenning en bevestiging van onze identiteit. We worden gelukkig van onze vrienden als ze ons waarderen om wie we zijn, en als ze ons steunen en stimuleren in onze ontwikkeling.’

Juist, de waardering om wie we zijn! Dat is een belangrijke component van een vriendschap. Maar, wie we zijn, dat is geen vaststaand gegeven. We veranderen, in de loop der jaren. We groeien in bewustzijn. We krijgen andere interesses. We besteden onze tijd misschien anders, omdat je in een andere levensfase komt.

En zo kan het dan opeens zijn dat die ene vriend of vriendin, waar je heel veel tijd en aandacht aan besteedde, opeens zo interessant niet meer is.

Op facebook druk je dan op een knopje en wég is je vriend(in).

Maar ‘in het echt’ kan je niet zomaar op een knopje drukken, om een einde te maken aan een vriendschap. ‘Ontvrienden. Hoe doe je dat?’ is de titel van een artikel in een (oude) Happinez. Daar ga ik de volgende keer over schrijven.

Nu, eerst, is het tijd om mijn vriend wakker te maken. Liefdevol, met een kopje koffie op bed. Hij is niet zómaar een vriend. Hij is mijn partner. De met stip genoteerde vriendschap in mijn leven. Bovenaan het differentiatie-lijstje. Die ene persoon met wie ik álles deel. Bij wie ik altijd mezelf kan zijn.

Die vriendschap wil ik nooit verliezen! De kunst is om sámen te groeien, sámen ons leven vorm te geven. Dat is niet een kwestie van achterover leunen en afwachten.

Vriendschap is een dynamisch proces. Waarbij je – als het goed is – allebei geeft, waar je toch jezelf blijft en waarbij je de ander steunt en waardeert. Of een spiegel voor houdt.

Ik ben mezelf en Erik is een deel van mij, net als dat ik een deel van hem ben, terwijl hij ook zichzelf is. Dat is méér dan gewoon een vriendschap; dat is liefde!

Voor je gelezen; Over empathie

Standard

In de Happinez las ik een interview met Roman Krznacic, die een boek schreef over Empathie, wat komend najaar verschijnt.

Empathie, het onderkennen van andermans emoties, staat de laatste tijd veel in de belangstelling.

Volgens Roman Krznacic heeft dat te maken met het feit dat we aan het terugkomen zijn van de opvatting dat we individualistische, egoïstische wezens zijn, die handelen uit louter eigenbelang. We hebben altijd wel voor onszelf moeten opkomen, door de evolutie heen, maar het is net zo belangrijk om af en toe in de schoenen van de ander te gaan staan.

Door het kapitalisme, marketing en reclame is de mens om ons heen langere tijd niet intereassant geweest. “Voorheen vergeleek je jezelf met je buren en had je niet zoveel materiële wensen. Nu wil je er net zo uitzien als een filmster en verlang je naar een huis uit een tijdschrift.”

Maar we gaan ons steeds meer beseffen dat dat niet echt geluk brengt. “Onze diep menselijke behoefte aan erkenning kan namelijk niet worden vervuld door materialisme en consumeren.” Echte erkenning haal je uit face-to-face-relaties.

“Door je te verplaatsen in de ander, kom je achter zijn/haar gevoelens en behoeften. Je gaat daar dan eerder op inspelen, met als gevolg minder onbegrip en meer verbondenheid.” Die verbondenheid maakt een mens gelukkig.

Bovendien, meer naar je medemens kijken is niet alleen goed voor die ander, het doet jezelf ook goed. “Als je je empathisch opstelt, kom je niet alleen meer over de ander te weten, maar ook over jezelf. De dialoog met anderen is een belangrijke manier om jezelf beter te leren kennen.”

Empathischer worden kan je leren, maar niet vanuit je eigen luie stoel, voor de buis.

“Ga praten met mensen uit andere woonplaatsen, uit andere culturen, van andere leeftijden.” Spreek met jezelf af dat je minimaal één keer per week iemand aanspreekt die je niet kent.

Ook empathie kan een gewoonte worden en het is een sleutel tot geluk. “Het geluk dat je krijgt via bevredigende relaties.”

Veel geluk!