Misschien…

Standard

De dagen rijgen zich aanéén. Met gewone, alledaagse dingen. Niets bijzonders. Niets om over naar huis te schrijven, laat staan dat het inspiratie is voor een blog. We doen niet zoveel. Of misschien toch wel?

Misschien hebben we de afgelopen periode niet zoveel daden verricht. Maar, we zijn wel bezig met innerlijke ontwikkeling en groei.

Ik nam afscheid van mijn hulpverlener, waarmee ik bijna tien jaar lang een hele mooie band had. Waarmee ik vaak hele goede, wijze gesprekken had. Terwijl we – aan de andere kant – ook weleens strijd hadden, maar daar samen van zijn gegroeid. Samen ontdekten we dat als we beiden machteloos waren, we niet meer samen door één deur konden. Omdat hij dan oplossingen wilde bedenken (tja, man hè), terwijl ik daar helemaal niet op zat te wachten. Ik wilde alleen maar spuien!

Het was een moeilijk afscheid. Niet alleen voor mij. De hulpverlener heeft me verteld dat hij ook veel van mij geleerd heeft, door de jaren heen. En dat ik een bijzonder speciale cliënte voor hem ben.

Ik probeer hem niet te vervangen. Omdat hij niet te vervangen is. Maar dat betekent een aanzienlijke vermindering van het contact met de GGZ-instelling. Ik denk dat ik het wel kan. Tenslotte gaat het me psychisch beter dan ooit tevoren. Maar, het is wel wennen. Aan een nieuwe situatie, in een nieuw jaar. Het is nog zoeken naar de juiste balans. En dat hield me de afgelopen weken best bezig.

Er was geen ruimte voor het schrijven van blogs. Er was geen ruimte voor heel veel activiteit. Ook geen fysieke mogelijkheden trouwens. Want begin van deze maand waren we ook bij een nieuwe arts. Die me bevestigde dat ik twee hernia’s heb. Dat bericht – die erkenning – deed me misschien nog wel méér dan het afscheid van mijn GGZ-hulpverlener. Na zoveel tijd strijd met artsen, die me vertelde dat ik maar moest leren leven met de pijn.

Er is hoop! Begin volgende maand ga ik voor een zenuwblokkade naar de nieuwe arts. Wie weet wat het me brengt?

Misschien wordt 2017 voor mij wel een heel bijzonder jaar. Het jaar van herstel. Zowel psychisch als lichamelijk.

Het moest allemaal even beklijven in mijn hoofd.

En nu, vanochtend, is er ruimte. Ruimte om te schrijven, ruimte om te genieten.

Zes katten dartelen door het huis. In een prachtige harmonie. De harmonie die in mij zit en weerspiegelt in de poezen, waarmee ik zo’n prachtige innerlijke gevoelsband heb.

Onze poezenopvang krijgt steeds meer bekendheid. En dus ook meer drukte. Meer katten die hier – voor langere of korte tijd – hun heil vinden. Meer contacten met mensen. Die soms net zoveel behoefte aan aandacht hebben als de katten.

Het komt allemaal op ons pad. Wat voor prachtig pad zal 2017 ons brengen?

We gaan het beleven!

En jullie beleven het zijdelings mee. Omdat – hoe druk het ook is, hoe anders het misschien ook wordt – het schrijven blijft. Misschien iets minder frequent. Maar dát – dat schrijven – is een vaste waarde in mijn leven.

Wie schrijft, die blijft. Ook in 2017.

Veel plezier met het lezen van mijn blogs! Ook in dit nieuwe jaar, wat alweer een tijdje gaande is.

Advertisements

De doelen wat lager stellen

Standard

Kortgeleden was ik in het ziekenhuis, vanwege mijn aanhoudende rug- en beenklachten. Er is een hernia geconstateerd en daarnaast heb ik twee versleten rugwervels.

Het goede nieuws is dat de hernia verholpen kan worden, maar dat duurt nog wel zo’n vier maanden voordat ik aan de beurt ben voor de operatie. Aan de versleten wervels is op zich niets meer te veranderen. Alleen, door middel van spierversterkende oefeningen en een nieuwe, aangepaste leefwijze, kan ik een poging doen wat minder pijn te krijgen.

Het klinkt zo simpel; mee leren leven, een aangepaste leefwijze.

Maar jonge, jonge, wat valt dat in de dagelijkse praktijk vooral niet mee!

Ik ben altijd nogal een bezig bijtje geweest. Zeker vanaf het moment dat ik mijn boot kocht, heb ik hele dagen, hele periodes bij wijze van spreken op de kop aan het plafond gehangen om te klussen. Het is een grote hobby van me.

Ook met de komst van Erik was ik degene die al het verfwerk deed en hield Erik zich meer bezig met de timmer- en zware klussen. Ik had, ondanks zijn noeste arbeid, altijd de eindregie.

Toen ik de afgelopen tijd veel pijn had, moest ik al de concessie doen dat Erik wat verfwerk van me overnam. Hij doet het minstens net zo goed als ik, maar in mijn hoofd was dat een behoorlijke omschakeling.

Daarnaast ben ik op de timer gaan werken. Klusje doen, pauze, weer een korte tijd klussen, weer pauze. Het is onwennig.

Volgens mijn hulpverlener is het een feit dat het ongeveer veertig tot zestig dagen duurt, voordat een nieuwe manier van doen ook echt een nieuwe gewoonte geworden is. Dus, gewoon volharden.

Wat vooral lastig voor me is, is dat ik minder voldoening haal uit de dagelijkse dingen. Als ik in het verleden een hele dag geklust had, kon ik ‘s avonds zo echt innig tevreden zijn met het behaalde resultaat.

Met minder tijd om te werken, komt er minder af, is er dus minder voldoening, dacht ik. Maar misschien is dat wel het grootste punt waar ik aan moet werken en sleutelen. De doelen wat lager stellen. Proberen meer voldoening te halen uit die laag gestelde doelen en uit andere dingen, dan klussen of huishouden.

Ik heb mijn schrijven een nieuwe impuls gegeven. Ik heb mijn studie weer opgepakt. Ik denk dat dat me goed gaat bevallen.

Uiteindelijk zal ik mijn leven wat aangepast hebben en er tevreden mee zijn. Het kost tijd, geduld en doorzettingsvermogen. Maar dan ben ik straks én van mijn hernia af én heb ik een nieuwe leefwijze verworven. Dat stemt me blij!