Ontwikkeling

Standard

De Amerikaanse psycholoog Darren George heeft een onderzoek gedaan naar succesfactoren voor een goede relatie. Volgens hem in persoonlijke groei en ontwikkeling een zeer belangrijke voorspeller van geluk in een relatie. Ben je iemand die zichzelf graag uitdaagt door nieuwe kennis of vaardigheden op te doen, dan zal het lastiger combineren met iemand die het leven neemt zoals het is en – voor jouw gevoel – weinig interesses heeft. Wanneer je wat dit betreft meer op elkaar lijkt, kun je je aan elkaar optrekken en elkaar inspireren, of – als je beiden minder gericht bent op persoonlijke groei en ontwikkeling – samen tevreden zijn met wat je hebt (Psychologie-magazine, februari 2017).

Wat grappig vind ik bovenstaande tekst!

Het is zo toepasselijk op de relatie die Erik en ik hebben.

Allereerst zijn we volop tevreden met wat we hebben. Nog steeds kunnen we ‘s avonds zo innig tevreden rondkijken in onze kamer. Naar bijvoorbeeld de lambrisering die we aan het maken zijn en die wij heel mooi vinden. Naar de ouderwetse stoelen die we via Marktplaats op de kop hebben getikt. En die hier staan met ooit nog het plan ze opnieuw te laten stofferen. Of we kijken naar de katten die heerlijk in de neergelegde mandjes liggen te slapen. Dat geeft zo’n rijk gevoel!

Maar ondanks (of tenzij?) onze tevredenheid is het niet zo dat we stilstaan. We zouden er genoegen mee kunnen nemen. Maar naast die tevredenheid werken we aan persoonlijke ontwikkeling of aan onze relatie.

Regelmatig slaan we de laptop dicht om eens een goed gesprek met elkaar te hebben. Heerlijk, vind ik dat! Gewoon van elkaar horen hoe het met de ander gaat. Maar ook wat anders zou kunnen.

En dan zijn we ook beiden nog bezig met onze eigen persoonlijke ontwikkeling.

Erik is zich aan het toeleggen op méér bewustzijn, op stilstaan bij gevoelens. Is begonnen met een ontdekkingsreis, naar wat bij zijn ego hoort (wat is dat eigenlijk?) en wat gevoelens zijn. En hoe die te uiten. Ik vind het prachtig om te zien hoe hij zic daar serieus in verdiept. Af en toe geef ik advies. Of ik lees zijn briefjes, die hij aan me stuurt, met de gedachten waar hij mee rondloopt.

Zelf ben ik ook bezig met persoonlijke ontwikkeling, met groei. De jaren dat ik GGZ-hulpverleners hard nodig had, kwam ik ook tot veel inzichten. Hoe pijnlijk soms op zich ook, het bracht me wel verder. Me bewust van bepaalde gedachten of gevoelens, kon ik daar aan werken. Verwerken. Schaven.

De laatste tijd/jaren, dat het me psychisch zo voor de wind gaat, worden de inzichten wat minder frequent.

Maar nu heb ik weer het gevoel dat ik voor een nieuwe weg sta. Met ons eigen ‘bedrijfje’, en de uitdagingen en werkzaamheden die dat geeft. Met de mogelijkheid ook zelf op pad te gaan, sinds ik – begin deze maand – een eigen autootje kreeg.

Dat zijn weliswaar praktische zaken. Maar ik ben ook bewust aan het nadenken wat ik wil. Met mijn dagen. Met mijn en ons leven. Met de mensen en dieren om me heen.

Ik voel me vaak als een kind wat zich weken van te voren verheugt op zijn verjaardag. Die gespannen maar ook leuke afwachting en vooruitzicht op iets moois dat komen gaat.

Dat vertel ik natuurlijk ook aan Erik. Die soms niet snapt waarom ik bijvoorbeeld zo blij (als een kind) ben, met dat autootje. Maar hij vindt het wel heel leuk.

En zo genieten we samen van ons eenvoudige maar prachtige leven!

Het zit wel goed tussen ons. We zijn gelukkig.

Melancholie en nostalgie

Standard

In mijn laatste blog (té lang geleden) schreef ik dat ik me melancholisch voelde. Een bitterzoet gevoel. Terugdenkend aan de voorbije jaren.

Feitelijk is melancholie een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.

Wellicht waren mijn gevoelens dus meer een uitingsvorm van nostalgie. Want dat is een vorm van heimwee. Een verlangen naar de ‘goede oude tijd’.

Eigenlijk was ook dat niet aan de orde. Er waren wel de herinneringen aan de ‘goede oude tijd’, de beginjaren alleen op deze boot, maar het zou raar zijn als ik daar naar terug zou verlangen, op het moment dat we enthousiast gaan samenwonen.

Enige tijd geleden las ik een artikel in Flow over het nut van melancholie. Het wordt in dit artikel omschreven als een droevig, maar ook fijn gevoel. Een warme deken die een beetje prikt. Met weemoed terugdenken aan vroeger. Daar gaan melancholie en nostalgie hand in hand.

Volgens filosoof Coen Simon die een boek schreef over de diverse gevoelens van hoop, heimwee, melancholie, jaloezie, troost en geduld, overvalt melancholie je meestal op momenten dat je niets te doen hebt. Als je in een tussentijd zit.

In mijn/onze situatie klopt dat. De overgangsfase van alleen leven naar samenwonen met Erik, wat zich nog moet gaan vormgeven.

Op zo’n moment, dat je je melancholisch voelt, zweef je een beetje boven je leven. In feite bekijk je de wereld van een afstandje, waardoor je alles heel scherp ziet. Door met een afstandje naar de wereld te kijken, kom je een beetje los van het leven van alledag en dat voelt prettig. Dat is melancholie. Tegelijkertijd realiseer je je dat je het leven nooit helemaal kunt bevatten; dat is het droevige randje wat aan melancholie verbonden is.

Op het gebied van emoties heeft melancholie nog het meest weg van nostalgie, lees ik verderop in het artikel. Aha, dat heb ik dus niet zo slecht bedacht. Of meer ervaren. Het heeft dezelfde mengvorm van negatief en positief. Het verschil is dat nostalgische mensen het verleden terug willen halen.

En, zoals ik al constateerde, dat was zeker niet aan de orde bij mijn gevoelens van melancholie en nostalgie.

Nu schijnt een beetje melancholie op zijn tijd ook nog nuttig te zijn. Het is een moment van bezinning, van reflectie. En dat is in onze jachtige maatschappij een mooi iets. Melancholie kan je ook troost bieden op momenten dat je het niet ziet zitten. Even jezelf een beetje zielig voelen, om vervolgens weer opgeladen verder te gaan. Met frisse moed. Door je leven van een afstandje te bekijken, kom je ook gemakkelijker tot nieuwe ideeën en inzichten.

Voor mij werkt dat zeker zo. In periodes dat ik me niet zo goed voel, schrijf ik dagelijks een ‘gevoelsspreekuur’. Wat me de mogelijkheid verschaft met een afstandje naar mezelf te kijken. En dat levert vaak hele goede inzichten op. Lang niet altijd gemakkelijk, wel verhelderend.

Als laatste kan melancholie ervoor zorgen dat je je niet zo snel druk maakt om onbenullige dingen. Het zorgt ervoor dat je beter kunt relativeren. En dat je inziet wat belangrijk is en wat niet.

Ach, dat had ik natuurlijk allemaal niet bedacht toen ik me melancholisch voelde.

Maar het artikel leert me dat je af en toe melancholisch voelen, een mooi gevoel is, wat je moet koesteren. Omarm het als inspiratiebron voor nieuwe doelen.

En dát hebben we gedaan. Ons nieuwe doel is samenwonen. Dat is gewoon mooi! Een prachtig gevoel, met af en toe die herinneringen naar vroeger tijden. De warme deken van een mooie relatie, die heel af en toe prikt…

De zin van zelfreflectie

Standard

Een tijdje geleden geleden plaatste ik de blog ‘Moer en bout’.

Waarin ik symbolisch uitlegde dat het veranderen van ingesleten patronen in je leven weerstand kost. Kort na het plaatsen van die blog, kwam ik in het Psychologie-magazine een artikel tegen over de ‘Zelfconfrontatiemethode’.

‘Door eerlijk tegenover jezelf te zijn, zou je weleens meer balans kunnen creëren. ‘

Dat willen we allemaal wel!

In deze – door twee Nederlanders bedachte – methode wordt, door middel van (be)geleid zelfonderzoek, gezocht naar terugkerende patronen in je levensverhaal. Vaak blijken gebeurtenissen uit het verleden en heden, of dingen en mensen die je bezighouden, overeenkomsten te bevatten, als het gaat om – bij die situatie, dingen, mensen – passende gevoelens.

Door jezelf vragen te stellen als ‘Wanneer voelde ik me krachtig’ of ‘In welke periodes in mijn leven was er saamhorigheid’ of juist het tegenovergestelde ‘Wanneer was er sprake van machteloosheid’, kan je uiteindelijk uitkomen bij de twee drijfveren, motieven die de zelfconfrontatiemethode erkent.

De ene drijfveer/motief is het streven naar zelfbevestiging; laten zien dat je iets kunt, zelfvertrouwen hebben, je krachtig voelen, naast de ándere drijfveer, waarin je het verlangen hebt om verbonden te zijn met anderen.

Vaak kunnen deze tegenstrijdige gevoelens/drijfveren niet naast elkaar bestaan. Tenzij je eerlijk naar jezelf kijkt; de gevoelens onder ogen durft te zien, waardoor er meer ruimte in jezelf komt. Als allebei de gevoelens de ruimte krijgen, komt er uiteindelijk meer balans.

Het is niet zo gemakkelijk de confrontatie met jezelf aan te gaan.

Klinisch psycholoog Leon Seltzer formuleert in zijn blog Psychology Today; ‘De belangrijkste reden waarom we de confrontatie met anderen aangaan, is dat we te bang zijn om de confrontatie met onszelf aan te gaan. Maar de groei en verandering die we werkelijk nodig hebben, komt veeleer voor uit zelfconfrontatie’.

Ik vind het een wijze les. Het is niet zo, dat ik nu meteen een afspraak ga maken bij een coach, om geleid zelfonderzoek te doen. Maar ik neem me wel voor, de globale vragenlijst, die bij het artikel hoort, in te vullen. Om te kijken hoe het met mij gesteld is. Daarnaast heb ik, door de jaren heen, geleerd om regelmatig bij mezelf stil te staan. Als ik me niet zo goed voel, ruim ik tijd in om een, zoals ik dat noem, ‘gevoelsspreekuur’ te schrijven. Dat levert vaak inzichten op. En die inzichten helpen me verder in de groei, die bij leven hoort.