De uitvergroting

Standard

Soms zijn er gebeurtenissen, die op zich heel naar zijn, maar waar je sterker uit tevoorschijn komt. Elke gebeurtenis heeft een les in zich. Niets gebeurt voor niets. Althans, dat geloven wij. Wij geloven dat vanuit ons geloof in God. Maar – volgens mij – ook als je boeddhist bent, hebben gebeurtenissen een verscholen les in zich.

We maakten de afgelopen dagen een hele vervelende situatie mee. Mensen die ons iets wat we voorgeschoten hadden met betrekking tot twee katten, niet wilden betalen. En erger nog; een intimiderende toon en bedreigingen.

Natuurlijk waren we er enorm door geraakt. We waren er kapot van.

Maar we waren tegelijkertijd méér samen dan ooit. Erik zag wat het met me deed en belde de politie. Die de melding heel serieus namen en hier waren, voordat de betreffende mensen hier waren. Ze kwamen de twee katten weer ophalen. Toen ze er waren en ze Erik compleet uitkafferden, nam ik het voor mijn lieve man op. En gebood de mensen respectvol om te gaan met hem. De politie bemiddelde ook in het gesprek. En uiteindelijk verliep alles rustig en goed. De mensen hadden tóch het geld. Betaalden en namen de katten mee. Ze verdwenen, voorgoed uit ons leven.

We deden een dut. We accepteerden dat we ons even futloos voelden. Langzaam ebde het negatieve gevoel weg. En wat toen overbleef, was alleen maar heel wonderlijk en mooi.

We hadden de hele avond dezelfde ingevingen, op dezelfde momenten. Zoals bijvoorbeeld nog even met de politie bellen, om hen te bedanken. Heel toevallig (?) kreeg ik bij de politie dezelfde dame aan de lijn, die ‘s morgens Erik aan de lijn had gehad en die de twee agenten naar ons toe gestuurd had.

Ik voelde me ‘s avonds heel harmonieus en vredig. Bijna sereen zelfs. Even was alles uitvergroot. Met het besef dat we een hele mooie, sterke relatie hebben. Onze liefde voor elkaar. Maar ook het besef dat we heel veel mensen om ons heen hebben, die ons een warm hart toe dragen. Die bij ons betrokken zijn. Die waarderen wat we doen.

Het is veel mooier mensen gewoon te vertrouwen. En niet verbitterd te raken door zo’n voorval en vanuit dat gevoel mensen te beoordelen.

Misschien was dát de les. Uitvergroot te ervaren dat we heel veel van elkaar houden. Dat we samen sterk zijn. Dat er een heleboel lieve, warme mensen om ons heen zijn. Dat we gewoon verder gaan met mens en dier helpen.

Het was even pas op de plaats. Dat is soms even nodig. Om écht te ervaren waar het in dit leven écht om draait…

Liefde!

Vanuit liefde leven, vanuit liefde handelen. Het levert een boel positieve gevoelens op!

Spinsels

Standard

Zoals jullie wellicht al weten, hebben wij een opvang voor katten.

Op dit moment lopen hier negen katten rond; vijf van onszelf, die veel buiten zijn en die binnen komen voor een hapje, of om eens lekker warm en ongestoord de oogjes dicht te doen. Daarnaast hebben we een logeerpoes; een hele mooie kat van één jaar oud, die als kitten bij ons terechtkwam en hier opgroeide, totdat ze geadopteerd werd. Ze is de zus van één van onze eigen katten. Naast al die volwassen katten, zijn er ook nog drie kittens. We hebben ze twee weken geleden opgehaald, na een tip van een vriendin.

Met al die katten heb ik een behoorlijke dagtaak aan het schoonhouden van kattenbakken, aandacht schenken aan de kittens, zorgen dat het allemaal harmonieus verloopt. Of, wat te denken van portier spelen! Omdat logeerpoes en kittens niet naar buiten mogen, staat ons kattenluik zo ingesteld, dat onze katten wél naar binnen kunnen, maar niet uit zichzelf naar buiten. En dus doe ik heel wat keren per dag de voordeur open, om onze eigen katten de vrijheid te geven.

Het komt niet zo vaak voor dat alle katten binnen zijn. Maar gisterochtend, toen ik wakker werd, was dat wel het geval. Negen katten die allemaal even thuis waren en tevreden lagen te slapen. O, wat voelde ik me rijk! O, wat was dat prachtig om te zien!

Soms vraag ik me weleens af wat er allemaal in die kattenkoppies omgaat. Bij onze eigen katten bijvoorbeeld, die telkens weer te maken krijgen met andere pleegkatten. Die dan wel even blazen of grommen, maar die dan toch redelijk snel de gasten accepteren en gewoon gezellig binnen komen.

Wat gaat er om in de koppies van de kittens? Die opeens in een huis terecht komen.

Misschien gaat er niet zoveel om in poezenkopjes. Misschien leven ze gewoon in het moment van nu. Met het instinct wat daarbij hoort. Soms slapen, soms spelen, soms eten en soms gewoon bij mens op schoot.

In dit mensenhoofd gaat een heleboel om, als het gaat om katten. Het rijke, dankbare gevoel als ik al die diertjes zo op hun gemak zie zijn. Ook de trots, dat het me telkens wéér lukt er van die mooie diertjes van te maken. Terwijl er ook iedere keer opnieuw bij mij de twijfel is; “zou het me lukken ze zindelijk te krijgen, zou het me lukken ze te laten wennen aan mensenhanden?”

Iedere kat die hier binnenkomt, gaat uiteindelijk gezond, zindelijk en gelukkig de deur uit. Dat komt niet alleen door een bakje voer en een schone kattenbak. Ik stop er liefde in.

Liefde voor het eigengezinde dier kat. Die als hij tevreden is spint. Iets wat voorbehouden is aan katachtigen en wat, volgens een Duitse zoöloog een manier van communicatie is, tussen kat en verzorger.

Als ik kat was zou ik de hele dag liggen spinnen. Omdat ik zó tevreden en gelukkig ben. Met al die lieve katten om me heen!

Mocht je geïnteresseerd zijn in regelmatig verhaaltjes over de katten die hier bij ons verblijven; ga dan naar de facebookpagina ‘De Poezenark’ en meld je aan als ‘vriend’.

Jezelf zijn in relatie tot die ene ander

Standard

Ik hou niet van je om wat je bent

maar om wat je ik ben wanneer ik bij jou ben

Ik hou niet van je om wat je van jezelf hebt gemaakt

maar om wat je van mij hebt gemaakt

Ik hou van je om alles wat je hebt gedaan

om het mij naar de zin te maken

meer dan ieder ander, om me gelukkig te maken

Je hebt het gedaan zonder een aanraking

zonder een woord, zonder een teken

Je hebt het gedaan door jezelf te zijn

Misschien is dat uiteindelijk

wat een vriend zijn betekent

Dit gedicht vond ik in een boekje over vriendschap.

Jezelf zijn!

In een artikel over hoe authentiek je bent (= hoeveel je jezelf bent), lees ik vervolgens het volgende: Wie authentiek is, weet wat hij/zij is en accepteert zichzelf en gedraagt zich op een manier die dat uitdrukt.

Dat valt nog niet mee; jezelf zijn!

Heel vaak zijn we geneigd een rol aan te nemen, waarvan wij denken dat anderen willen dat we zo zijn. En dát, het constant scannen wat anderen willen en vinden, en bedenken wat je hoort te doen en voelen, daarbij je eigen neigingen en impulsen onderdrukkend, dát kost bergen energie.

Terwijl; hoe minder rollen je aanneemt, hoe meer je jezelf bent, hoe tevredener je bent, juist met de verschillende rollen die je speelt. Er zijn sterke verbanden tussen jezelf zijn en hoe gelukkig je bent met je leven.

Als je jezelf bent, ben je je bewust van je sterke en zwakke kanten, emoties, verlangens en gedachten. En ben je in staat aan die ander te vertellen wat je behoeftes zijn en wat er in je omgaat.

Het is je maar aan een enkeling gegeven jezelf, met al die verschillende kanten, emoties, verlangens en gedachten, te laten zien. Het maakt je kwetsbaarder. Maar ook extraverter, vriendelijker, verantwoordelijker en opgewekter.

Als je jezelf bent in contact met die ene ander, kan je juist ook meer aan die ander geven en echt naar de ander luisteren.

Dan ontstaat échte liefde. Dat prachtige samenspel tussen twee mensen. Of, zoals een bekend actrice eens zei; Liefde is in vrijheid bij elkaar zijn. De vrijheid om bij die ander jezelf te zijn. Je vrij voelen in verbondenheid.

Het is wonderlijk, maar ook wonderschoon!

De kunst van het loslaten

Standard

Erik krijgt een mooi gedicht toegestuurd, van een kameraad van hem. Het gaat over loslaten. Vijftien manieren om los te laten. Het gedicht is geschreven door Nelson Mandela. Als er iemand was, die heeft moeten leren loslaten, dan was hij het natuurlijk wel. Zoals in het gedicht staat: ‘Loslaten is niet anderen kritiseren of reguleren, maar te worden wat ik droom te zijn’. Dat is hem wel gelukt! Een inspirerend mens was hij, met uiteindelijk een prachtig idealistisch leven. Hij heeft het van ver moeten halen. Hij zal zeker zijn moeilijke periodes hebben gekend, waarin het nog niet zo gemakkelijk was om los te laten.

Erik krijgt het gedicht toegestuurd, als hart onder de riem, in een periode dat het moeilijk is met zijn zoon. Een jonge knul, op zoek naar zichzelf. Een puber, die zijn eigen weg wil gaan en die ons daarbij niet nodig heeft. Dat levert bij ons soms hele moeilijke gevoelens op. Verdriet, machteloosheid. Natuurlijk maken we ons zorgen of het uiteindelijk wel goed komt. Soms maakt Erik’s zoon keuzes, die niet goed zijn. Dan is Erik uitermate bezorgd. Dan zouden we van alles willen doen, om die keuzes te voorkomen.

Maar; ‘Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om’.

De deur en ons hart staan altijd open! Maar soms moeten we Erik’s zoon écht loslaten. Hem de kans geven zélf te ontdekken wat goed en wat fout is. En, het hoeft ook niet op onze manier. Als hij maar gelukkig wordt. Dan zijn wij ook gelukkig.

Het verleden herhaalt zich. Zelf maakten we, toen we jong waren, ook keuzes, waar onze ouders niet achter stonden. Zelf hadden we ook periodes dat we vooral onze ouders niet nodig hadden. Erik en ik zeggen nu vaker tegen elkaar dat we begrijpen hoe onze ouders destijds daarop reageerden. Dat ze boos waren. Of verdrietig. We begrijpen hun zorgen van toen. Want loslaten is ook; ‘Niet anderen tegen zichzelf beschermen, maar de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien’.

Ooit komt er een dag dat Erik’s zoon weer terugkomt. Bij ons. Hoelang het ook duurt. En dan nóg veel later, als hij volwassen is en zelf kinderen heeft, komt er dat besef dat ouders niet vanuit boosheid reageerden op de keuzes die hij als puber maakte. Maar vanuit liefde. De onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind.

Want, vóór alles geldt: ‘Om los te laten is liefde nodig’.

Een donkere wolk

Standard

Het is weer tijd voor een nieuwe blog. Terwijl ik de afwas sta te doen, sta ik na te denken over wat ik zal schrijven. Zal ik een verhaaltje schrijven over de dieren? Of over iets wat ik gelezen heb?

Nee, eigenlijk kan ik dat helemaal niet. Ik kan niet net doen, alsof het allemaal koek en ei is, terwijl ik me niet zo voel. Maar, ik kan ook niet het achterste van mijn tong laten zien, uit respect voor iemand waar ik zielsveel van houd.

We hebben net gisteren een knoop doorgehakt. Een emotionele brief geschreven. Een keus gemaakt over geen contact, met diegene waar we zoveel van houden. Niet vanuit boosheid of wrok. Meer vanuit liefde. Ons hart huilt. Soms doet houden van ontzettend veel pijn.

Het is een donkere wolk die boven onze boot hangt. Terwijl iemand anders van de week nog zo mooi zei, dat wij ons eigen mooie universum hadden gecreëerd, waar rust en harmonie zo duidelijk voelbaar is.

Die rust en harmonie is er nog steeds. Tussen Erik en mij. Met de diertjes, die hier ronddartelen. Ook al huilt ons hart, we dragen het samen. En we laten die donkere wolk niet tussen óns in komen. We zijn voorzichtig met elkaar. Juist met alle emoties houden we nog meer van elkaar. Juist met alle emoties zien we scherper hoe dankbaar we mogen zijn, met die rust en harmonie die we gecreëerd hebben.

Ik vind de rust door eindeloos over het water te staren. Water wat rustig kabbelt, riet wat vredig heen en weer wiegt. Mijn oog valt plotsklaps op iets wits aan de overkant. Een hermelijntje huppelt over de keien. Onbekommerd. Zich van geen kwaad bewust.

Ik zie het als een Godsgeschenk. Even een prachtig lichtpuntje, onder de donkere wolk vandaan.

Het komt vast weer goed…

Hoe haal ik het beste uit mezelf?

Standard

Nog niet zo lang geleden, schreef ik een blog over ‘de zin van zelfreflectie’. In het kort komt het er op neer, dat als je regelmatig (eerlijk) bij jezelf stilstaat, je tot inzichten kunt komen, die je verder kunnen helpen in je persoonlijke groei.

Persoonlijke groei, ontwikkeling, heeft mij altijd al geboeid. Al vanaf mijn puberjaren bewaarde ik allerlei artikelen, die te maken hadden met psychische ontwikkeling. Ik was ook regelmatig geabonneerd op tijdschriften, die ‘iets met psyche’ te maken hadden.

En zo kon het dus gebeuren, dat ik, met het doorspitten en opruimen van de volle tijdschriftenkist, kortgeleden een leuk klein gidsje vond, met als titel ‘Hoe haal ik het beste uit mezelf’. Met als toegevoegd onderschrift; ‘Psychologie voor doeners.’

Dit specifieke gidsje gaat in het kort in op het boek met dezelfde titel, geschreven door Ursula van Stekelenburg (ISBN 978 90 5871 494 7). Eén van de thema’s is zelfvertrouwen.

‘Zelfvertrouwen is niet iets wat je hebt, maar iets wat je doet. Vertrouwen in jezelf, je doet het of je doet het niet’ is één van haar uitspraken.

Maar wát moet je dan doen, of juist niet doen?

‘In jezelf geloven. Op jezelf durven bouwen. Positief over jezelf denken. Dichtbij jezelf blijven. Je emoties in balans brengen. Je uitstraling versterken’.

‘Alles hangt samen met je innerlijke zelfacceptatie. Want; liefde voor jezelf en acceptatie van jezelf, dat is vast en zeker een vruchtbare basis voor een positiever, gelukkiger en evenwichtiger leven’

De komende tijd zal ik regelmatig de diverse thema’s uit bovengenoemd gidsje nader belichten, door erover te schrijven.

Die blogs zijn te volgen via www.mammacando.nl, de website waar ik óók voor schrijf, die alles te maken heeft met (onder andere) psychische zaken.

Mocht je geïnteresseerd zijn om te weten, wanneer ik daar een blog plaats? Laat me dat dan even weten. Dan stuur ik je in het vervolg een persoonlijk mailtje, net zoals ik dat doe, als je je aanmeldt bij mijn eigen website; www.splashingwordworks.nl Bovendien ontvang je dan een leuk welkomstcadeau én via www.mammacando.nl heb je korting op mijn E-book ‘Bergbeklimmen op sterk water’.

Ons ritueel

Standard

Komende zondag is het één november. Al wekenlang staan we stil bij die datum, omdat dan, op de begraafplaats in Winschoten, alweer voor de achtste keer, de Allerzielenviering is. Prachtig, duizenden waxinelichtjes langs de paden van de begraafplaats. Zang en klankschalen. De mogelijkheid om, op een speciaal stukje hout of steen, een tekst te zetten, voor een overledene en die op een soort altaar te plaatsen en even stil te staan.

Wij gaan er voor de derde achtereenvolgende keer heen. Samen met ‘onze’ zoon Geert-Jan, ditmaal misschien ook met Erik’s dochter.

De afgelopen twee maal was het vooral om stil te staan bij Erik’s vrouw en moeder van Geert-Jan. Tegelijkertijd stond ik dan altijd even stil bij het overlijden van mijn moeder, zelfs al is dat al heel lang geleden. Ditmaal dragen we ook Erik’s moeder mee in ons hart. En zal er ook een tekstje voor haar zijn.

Het is ons jaarlijks terugkerende ritueel. En blijkbaar voorziet deze Allerzielen-viering in een grote behoefte, want het is altijd druk.

Een tijd terug las ik in het Psychologie-magazine een artikel over (het belang van) rituelen. ‘Symbolische handelingen, die we bewust herhalen en die ons boven het alledaagse uittillen.’

Je hebt grote rituelen, zoals bij geboorte, huwelijk en begrafenis. Maar ook kleine, alledaagse rituelen, als samen eten en bij kinderen een verhaaltje voor het slapen-gaan, zijn belangrijk.

Rituelen maken gebeurtenissen speciaal. Een ritueel voelt vertrouwd. Het zet de tijd even stil. Het werkt verbindend, en daarnaast, rituelen verzachten rouw en verdriet.

Dat maakt de Allerzielenviering zó mooi. Die ingetogen sfeer. Al die mensen, die daar zijn om hun dierbare te gedenken.

Het is voor mij telkens weer een speciaal gevoel, als ik daar – in het midden – loop, met ‘mijn twee mannen’. Die samen even stilstaan bij de dood van een vrouw, die bepalend was in hun leven. Ik heb haar niet gekend. Maar toch is ze op zo’n avond op de begraafplaats ook heel dichtbij mij. Ik heb haar taken overgenomen, ook al doe ik het op mijn unieke eigen manier.

Als we dáár zo zijn, met ons drietjes, met al die andere mensen er omheen, voelen we ons verbonden. En wordt – zonder woorden – duidelijk waar het om gaat in het leven én daarna; liefde!