Volg je eigen pad

Standard

Zoals ik gisteren al schreef dat ik het gevoel heb voor een nieuwe weg te staan, zo zet een artikel in het Psychologie-magazine’ me aan het denken of ik die nieuwe weg al niet (lang geleden) ingeslagen ben.

In het artikel ‘Volg je eigen pad’ lees ik: ‘Het volgen van je eigen pad is de kunst om te leven volgens je persoonlijke waarden, de overtuigingen en het gedrag dat je betekenis en voldoening geven – en niet naar de waarden die je zijn opgelegd door anderen: niet naar wat je denkt waar je om zou moeten geven –, maar waar je oprecht om geeft’.

Als ik daarover nadenk, ben ik natuurlijk al heel lang geleden mijn eigen pad gaan volgen. Zelfs nog vóórdat ik deze boot kocht. Sterker nog; de boot kopen had direct te maken met mijn eigen keuze, mijn eigen waarden.

Door mijn psychische problemen ben ik me gaan beseffen dat ik niet meer zo makkelijk mee kan komen, in het ‘normale’ leven. In een leven met een goede, vaste baan, met kinderen, met een druk sociaal netwerk.

Ik ben me gaan beseffen dat voor mij rust een essentieel onderdeel van mijn leven moet zijn. Tijd voor mezelf nemen. Vroeg opstaan om te kunnen schrijven. Waarden als eerlijkheid en respect voor mens en dier zijn voor mij van groot belang.

Eigenlijk had ik al best een eigen pad ontwikkeld, toen ik de boot kocht. En, in de loop van de jaren, zijn die waarden een steeds belangrijker rol gaan spelen in mijn leven. Later, in óns leven.

In het artikel staat dat het bepalen van je waarden pas de helft is van het proces om je eigen pad te volgen. Leven naar die waarden is de volgende stap. Dat betekent soms keuzes maken. Waarbij het de kunst is niet te denken in ‘goed’ of ‘fout’, maar dat je je af moet vragen hoe de keuze zich verhoudt tot de manier waarop jij je leven wilt leiden.

‘Onderzoek na onderzoek laat zien dat het hebben van een sterk besef van wat belangrijk is leidt tot groter geluk, een betere gezondheid, een beter huwelijk en zelfs tot groter academisch en zakelijk succes. Als we keuzes maken die gebaseerd zijn op wat we weten dat belangrijk voor ons is, hebben we de kracht om bijna elke situatie op een constructieve manier en vol vertrouwen aan te pakken’.

Omdat rust en weinig prikkels behoren tot mijn eigen waarden, kocht ik deze boot. En gaandeweg ben ik hier ook tot andere, voor mij/ons belangrijke keuzes gekomen.

Zo kan het dan ‘opeens’ gebeuren dat je een poezenopvang hebt! Of dat je klust bij andere mensen voor een bedrag, waar andere klussers misschien heel hard om moeten lachen. Bij ons is dat lage bedrag ontstaan vanuit onze overtuiging dat we niet zonodig heel veel geld hoeven te verdienen. Wij vinden mens én dier kunnen helpen van een veel essentiëler belang dan dat geld, wat je nu eenmaal wel nodig hebt, maar wat niet perse bijdraagt aan meer geluk.

Jezelf regelmatig afvragen of dat wat je op een dag gedaan hebt écht de moeite waard was, brengt je dichter bij je eigen waarden. Bij wat voor jou belangrijk is in jouw leven. Bij jouw pad.

‘Als je weet wie je bent en waar je voor staat, benader je de keuzes in het leven met het krachtigste middel dat er is; je werkelijke, complete ik’.

Volgens mij willen we dát allemaal! Dus; volg je eigen pad!

Maak je niet druk

Standard

Een paar dagen geleden plaatste ik twee blogs over ‘druk zijn’. Met tips om het minder druk te hebben. Tegelijkertijd las ik een artikel uit de Flow, met als titel; ‘Het mooie van ouder worden’.

Wellicht de beste remedie om het minder druk te hebben, is ouder worden. Want, zoals ik in de blog ‘De anti-druk-keuze’ al schrijf; ‘Maar juist aandacht en betrokkenheid kan helpen als anti-druk-keuze’.

En laten die twee kwaliteiten nu spontaan toenemen naarmate je ouder wordt. Zo staat in het artikel een heel rijtje voordelen. Wat te denken van minder stress en meer emotionele stabiliteit. Of kunnen terugkijken en vooruitzien. En van toleranter en verstandiger worden, wordt ik heel blij! Maar één van de mooiste ‘ingrediënten’ om het niet druk te hebben is natuurlijk; rust hebben.

Er is natuurlijk wel een verschil tussen het druk hebben en je druk maken. Maar als je je druk maakt, heb je het tegelijkertijd ook druk. En dat is dan ook weer zo’n voordeel. Naarmate je ouder wordt, maak je je minder druk. Ben je als jong mens bijvoorbeeld nog volop bezig met na te denken of je wel goed overkomt op een ander, als je de vijftig gepasseerd bent, is het niet meer zo van belang wat een ander van of over je denkt. Status en ego doen er niet meer zoveel toe. Je ontwikkelt je eigen stijl.

Ook al ben ik, met mijn 53 jaar, nog maar ‘piepjong’, onder de oudere generatie, dat van de eigen stijl herken ik heel goed. Dat heb ik eigenlijk al vanaf het moment dat ik op mijn boot woon, ook alweer zes jaar.

Ik ben gek op kleur en we hebben de boot azuurblauw-felgeel geschilderd. Ik word er vrolijk van, telkens als ik het laantje op kom rijden. En dat andere, aanzienlijk jongere mensen, het een kermisattractie vinden lijken, boeit me echt niet. Het gaat er toch om hoe wij ons erbij voelen?

Ach, wat was het leven ingewikkeld, toen ik nog heel driftig na moest denken wat een ander wel zou denken, van kledingstijl, van hoe mijn figuur is, van wat ik zei en van wat ik deed.

Ik vind het een bevrijding me niet meer druk te hoeven maken over het oordeel of de mening van anderen. Ik ga gewoon lekker mijn eigen gang.

In het bovengenoemde artikel staat dat de gemiddelde levensverwachting voor vrouwen nu 82.7 is.

Heerlijk, nog bijna dertig jaar mezelf zijn. En me vooral niet druk maken. Kom maar op met die prachtige jaren!

Naar de werf

Standard

Het is een vroege morgen. De zon trakteert me op haar eerste stralen, terwijl ik op ons terras zit te luisteren naar de rust. De wereld slaapt nog, inclusief mijn lief. Ik ben al wakker vanaf zonsopkomst. In m’n eentje, met een kopje koffie, op het terras. Herinneringen kabbelen voorbij. De tijd dat ik net deze boot gekocht had. Elke ochtend genieten van het prachtige uitzicht en me zó verguld voelend dat ik, helemaal alleen, deze boot gekocht had. Euforisch was ik. Maandenlang.

Iets van die euforie voel ik vanochtend weer. Hier, op dit terras, met het prachtige uitzicht en luisterend naar alleen maar het geluid van zingende vogels, kom ik weer thuis.

Vorige week vrijdag kwamen we concreet thuis. Na een week op de boot gekampeerd te hebben, omdat de boot voor onderhoud naar het droogdok moest. Het was voor mij, voor ons, de eerste keer. En ach, wat had ik er enorm tegenop gezien!

We hadden alles wel goed voorbereid. Manlief Erik had al weken van tevoren grote platen tegen de buitenkant getimmerd. Zodat, bij het transport naar de haven in Groningen, niet teveel spatwater in de stalen bak zou belanden. Speciale koppelingen hadden we aangeschaft voor het snel aan- en loskoppelen van gas- en waterleiding. Mijn bijdrage in de voorbereidingen was het samenstellen van een menulijst voor de hele week, zonder dat ik een gasstel hoefde te gebruiken.

En toen was het zover. De kapitein van een sleepboot, Siebe, koppelde ons schip aan het zijne aan. En voor het eerst in mijn geschiedenis met deze woonark, gingen we varen. Heel eventjes was het weer míjn boot. En de eerste tien minuten stroomden de tranen over mijn wangen. Wég van mijn vertrouwde, veilige plek! Ik had van te voren niet kunnen bedenken dat me dat zóveel zou doen.

De buurt zwaaide ons uit; iedereen op de kant, één buurvrouw die op de kant een eindje met ons mee reisde, om te filmen hoe we door de eerste drie bruggen voeren. Nog vele bruggen te gaan!

Ik werd weer rustiger. En vanaf dát moment was het vooral genieten! Met de tuinstoelen op het dak gleed het landschap aan ons voorbij. Mensen op de fiets bleven stilstaan. Vijftien meter schip wat voorbij komt, zie je ook niet elke dag tenslotte.

De heenreis deden we in twee etappes. We overnachtten in een smalle sluis. Dat was bijzonder. Een prachtige zonsondergang, met het vuurkorfje aan op het terras en gezellige babbels met gezellige schipper Siebe. Het was net vakantie.

In het droogdok werd ons schip schoon gespoten en gekeurd; inspectie naar de dikte van de stalen platen. Alles was perfect! Als we elke zes jaar de bak in de coating laten zetten, hoeven we nooit bang te zijn voor onaangename verrassingen van grote herstelwerkzaamheden.

Het was best apart, liggend in het droogdok, in ons eigen huis. We voeren een aantal malen met ons rubberbootje ‘Liesje‘ door de grachten van Groningen. We maakten in alle vroegte een vaartocht om Groningen heen en werden voor het eerst in ons leven geschut in een hele grote sluis. Allemaal hele leuke ervaringen!

Maar, toen vrijdags Siebe weer kwam en we weer werden aangekoppeld om de terugreis te aanvaarden, waren we allebei reuze blij. Weer terug naar huis! Naar de rust en het mooie uitzicht.

We zijn weer thuis! Even is het vanochtend weer míjn schip. Wat ik kocht en waar ik jarenlang alleen op heb geleefd. Maar zonder Erik was deze hele onderneming een stuk minder goed gegaan. Was het ook een stuk minder gezellig geweest. Wie had gedacht, dat ik dit schip nog zou delen met de liefde van mijn leven?

We zijn binnenkort alweer drie jaar samen. Samen op deze boot…ik zou niet meer anders willen.

Ik maak mezelf nog een kopje koffie en kijk naar het prachtige uitzicht. Wat voel ik me rijk, in heel veel opzichten!

Pauze

Standard

Ooit, in een ‘donkergrijs’ verleden, gaf mijn psychiater me de opdracht tussen twee opeenvolgende activiteiten een half uur pauze in te lassen. Grootgebracht met de zinsnede ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’, was dat een hele moeilijke opdracht.

Zo moeilijk dat ik het nog tijdens het gesprek voor elkaar kreeg het half uur terug te brengen naar tien minuten. En dus, de dag erna, ging ik heel braaf tussen de activiteiten tien minuten zitten. Ik geloof dat ik nog liever de Mount Everest had beklommen. Tien minuten niets doen; niets voor mij! Opeens kreeg ik tijd bij mezelf stil te staan. Dat was waarschijnlijk precies de bedoeling geweest van mijn creatieve psychiater.

Inmiddels zijn we een heel aantal jaren verder. Hoe raar en moeilijk het pauze nemen in het begin ook was, toch heb ik me aangeleerd om regelmatig pauzes te nemen als ik aan het werk ben. Het is gewoon wel prettig even uit te rusten. Even stil te staan bij wat ik gedaan heb en te bezinnen op wat er verder te gebeuren staat. Of even aandacht voor mezelf te hebben.

Toch heb ik nog een volgende stap te leren. Zeker in deze tijd – dat ik dagen heb dat het lichamelijk allemaal nogal stroef verloopt – zou het prettig zijn als ik gewoon een héle pauzedag kon nemen.

Vaak genoeg spreek ik met Erik en mezelf af, dat ik een rustdag zal nemen. In de praktijk doe ik dan nog een heleboel dingen die niet bepaald vallen onder de categorie rust en die ook niet perse nodig zijn, op die dag. Even de was ophangen. Ach, dan ook even de strijk wegwerken. Van het één komt het ander. Voor ik het weet is de dag voorbij gevlogen met allerlei kleine klusjes. En was de rust ver te zoeken.

Ik ben niet de enige die daar moeite mee heeft! Het magazine Psychologie’ van deze maand, komt met de uitslagen van een stressenquête. Op de maanden juli en augustus na (die de meeste mensen als relaxed ervaren), ervaren veel mensen dagelijks stress. Mensen die als een dolle doordenderen, zonder pauzes te nemen, waardoor aan het eind van de dag het stressniveau zo hoog is, dat ze vervolgens niet goed de slaap kunnen vatten. Terwijl mensen die wat meer ontspannen zijn, juist veel beter slapen.

Annegreet van Bergen, die een boek over burn-out schreef, geeft een prachtige vergelijking; ‘Wie geen tijd vrijmaakt voor ontspanning, is net zo dom bezig als houthakkers die nooit stoppen om hun bijl te slijpen’.

Veel mensen zijn er meester in zichzelf rust te ontzeggen. Zomaar ontspannen lukt niet, als je nog allerlei klusjes wil doen, omdat je voorrang geeft aan je ‘to-do-list’.

Het antwoord, ook voor mijzelf, is een ‘not-to-do-list te maken. En me niet schuldig te voelen over een dag lummelen.

Dat lijkt nu nog net zo’n moeilijke opgave als destijds tien minuten zitten, tussen de activiteiten door.

Ik ga het proberen te zien als uitdaging. Want in hetzelfde artikel staat ook geschreven dat als je het gevoel weet vast te houden dat je voor een uitdaging staat, alles je beslist minder zwaar valt. En dát is weer goed voor de broodnodige ontspanning.

(Radio)stilte

Standard

Vanochtend met het vroege opstaan, doe ik het iets anders dan zoals ik het normaal doe; ik laat de radio nog even uit. Getroffen door de stilte om me heen, besluit ik daar bewust bij stil te staan, de stilte te waarderen, ervan te genieten.

Ik heb het geluk dat ik op een stille plek in Nederland woon. Aan de rand van een klein dorp in de toch al rustige provincie Groningen. Aan een doodlopend laantje, met welgeteld vijf huizen en vijf boten, waarvan mijn directe buurboten niet bewoond zijn. Daarnaast sta ik altijd voor dag en dauw op. Het enige dagelijks terugkerende geluid, op de vroege morgen, is de krantenjongen, die met zijn 40-km-autootje, met schallende Nederlandstalige muziek het laantje op en neer scheurt. Ik heb een band opgebouwd met die krantenjongen! Ik loop namelijk om die vroege tijd al het eerste korte stukje met mijn honden, voordat ze – om vijf uur ‘s ochtends – hun ontbijt krijgen. Als de krantenjongen voorbij snelt met zijn autootje, zwaaien we altijd even naar elkaar. Verder is het stil. Muisstil.

Stilte; Stilte voor de storm, hollen of stilstaan, geen minuut stil kunnen zitten. Stille waters hebben diepe gronden. Díe spreekt mij natuurlijk het meeste aan, wonend op het water.

Het woord ‘stil’ of ‘stilte’ komt veel voor in spreekwoorden en gezegdes. Stilte komt steeds minder voor in ons dagelijks hectische leven! 

Is stilte iets wat aan het uitsterven is?

Met het ontwaken gaat meestal direct de radio of TV aan. De smartphone geeft een signaaltje bij SMS-jes, whatsappjes, mailtjes, telefoontjes. Als we in de auto stappen om naar ons werk te gaan, gaat ook direct de radio weer aan, om te kunnen horen waar we stilstaan in de file. Of, als je per trein of bus reist, zet je de MP3-speler aan en sluit je je, met grote koptelefoon, af voor de buitenwereld. De wereld om ons heen is overal herrie. Toeterende auto’s, muziek – zelfs in de supermarkt –, pratende, schreeuwende mensen.

Voor veel mensen heeft stilte iets bedreigends, misschien wel het meest, omdat je in stilte dichter bij jezelf uitkomt.

Stilte kan ook verademend zijn. Even niet al die lawaaierige prikkels van buitenaf. Bewust naar binnen keren. Bewust zijn van de stilte om je heen én in jezelf.

Want als je je bewust bent van de stilte om je heen en in jezelf, kom je gemakkelijker tot rust, tot bezinning.

 Vanuit die rust en bezinning kom je ook gemakkelijker tot schrijven. Tot wezenlijk schrijven. Jouw gedachten en gevoelens verwoorden.

Zoals ik op mijn website www.splashingwordworks.nl heb omschreven:

‘De zin van het leven vinden door jouw gedachten en gevoelens te verwoorden en op te schrijven, verrijkt, verdiept en schept ruimte voor nieuwe zin(nen)’.

Doe jij mee?

Meld je dan aan bij mijn website. Dan krijg je elke week een memo als je weer een nieuwe blog kunt lezen. Dan krijg je, speciaal in deze maand, een gedichtenbundeltje toegestuurd. En bovendien kan jij je dan als eerste aanmelden voor de basiscursus vol-zin-schrijven, waarmee jij jouw leven daadwerkelijk kunt verrijken en verdiepen.