Ode aan Grace

Standard

Op het stoeltje, wat een beetje achteraf, tussen keuken en woonkamer staat, ligt onze pleegpoes Grace te slapen. Niets bijzonders, zou je zeggen. Maar, ze ligt daar al bijna de hele dag. Heel af en toe strekt ze haar pootjes, rekt ze zich eens langzaam, behaaglijk uit en slentert ze naar de schaal met brokjes, op tafel, om daar een hele tijd te staan eten. En dan, hup, weer terug naar het stoeltje. Verder slapen.

Waar zou ze over dromen? Zou ze nog dromen over haar vier prachtige kindjes? Gisteren was de uittocht.

Twee ‘paar mensen’ kwamen afzonderlijk en namen elk twee kittens mee. Het eerst een jonge vrouw, met haar vader, die alleen als chauffeur diende. Ze had een kaartje en een doos chocolaatjes voor ons meegenomen. Ze zat hier rustig een tijdje te genieten van de kittens en mamma Grace. En toen gingen de eerste twee kittens in het reismandje. Goed kijken of ik wel de goede kittens mee gaf; ze lijken zoveel op elkaar. Nog even aaien. Dag lieve kindjes.

Iets later kwamen de andere mensen. Een invasie. Een jong echtpaar, met twee jonge kinderen. Tijd om te zitten hadden ze niet. Ze renden achter de kleine katjes aan. Toen ze met de twee kittens weggingen, waren wij kapot. Dat zijn we niet meer gewend, jonge kinderen. En ze waren wel érg druk. Het was de eerste keer in mijn loopbaan als pleegmoeder voor kittens dat ik twijfel had of ik er wel goed aan gedaan had hen twee kittens te ‘schenken’. Ik hoop dat de kindertjes leren dat als de jonge poesjes slapen ze ze met rust moeten laten.

En toen was het huis leeg. Wat een stilte!

Mamma Grace liep door de kamer en maakte haar speciale pruttelgeluidjes. Normaal kwamen haar kindjes dan direct, nog even een slokje drinken bij mamma.

Zelfs een uur voordat de eerste kittens weggingen, lagen ze nog even bij mamma Grace te lurken. Grace moest er van kreunen; het deed haar zeer, maar als toegewijde moeder liet ze het toe.

Wat ging er door haar koppie heen, toen er geen kittens kwamen bij haar roepen?

Opeens is ze weer moeder af. En maken we vandaag een afspraak voor haar sterilisatie.

Grace slaapt. Ze haalt schade in. Van tien weken alleen maar voor haar kleintjes geleefd te hebben. Ik aai haar af en toe. Want volgens mij heeft ook een moederpoes gevoel, ook al zal dat anders zijn dan bij ons mensen. Ik ben trots op haar! Ik ben van haar gaan houden; ze heeft, net als alle andere katten die hier waren, een onuitwisbare indruk achter gelaten.

Ze mag nog een paar weken bij ons uitrusten. En dan straks gaat ook zij naar haar nieuwe vrouwtje. Een nieuw leven. Wat eigenlijk al tien weken geleden begon, toen ze als zwerfpoes, bevallend op een tuinstoel, werd gevonden.

Het ga je goed, lieve Grace!

Advertisements

Meditatieve stilte

Standard

Door Ineke de Jager, Praktijk Sora (www.praktijksora.nl)

Zo gaat dat. Je wil mediteren, je wacht tot iedereen het huis uit is, je trekt de stekker van de telefoon uit, je steekt een wierookstokje aan, je gaat op je favoriete kussen zitten … en dan begint je buurman enkele huizen verder het gras te maaien en blijkt er twee kilometer verder een feestje te zijn, waar ze besloten hebben de buurt te vergasten op loeiharde muziek.

Ik heb het in al die jaren dat ik mediteer vaak meegemaakt dat deelnemers van een mindfulness-sessie klagen over gebrek aan stilte. Er blijken kinderen te wonen op het domein, er is een drukke weg in de buurt, er is een andere groep in hetzelfde gebouw … Het verstoort onze concentratie. We denken dat we ons met alles wat we in huis hebben op maar één ding moeten richten: alleen maar de adem tellen, alleen maar ik… Al de rest is verstoring. Idem dito voor het innerlijke geraas. ‘Al die gedachten houden mij weg van die diepe innerlijke stilte in mij waar ik zo graag wil bij komen’…………..

Maar er zijn twee soorten stilte. Er is de stilte die alle geluiden probeert uit te sluiten. Dan betracht je een diepe concentratie die niet meer door geluiden, van binnen of van buiten gestoord wordt. Zeker, dergelijke intense lang aangehouden concentratie kan tot allerlei intense ervaringen leiden. Als het dat is wat je zoekt.

Maar er is ook een heel andere stilte, een stilte ‘als de eindeloosheid van het universum’. In het universum is er veel plaats, heel veel. Het is een stilte waar àlle geluiden welkom zijn. Een stilte die niets uitsluit. Een stilte waarbij ieder geluid welkom is. Niet enkel de geluiden van buiten, maar alles wat zich aandient. Daar is de stilte van het universum het klankbord van alle geluiden….

En dan kunnen we op ons kussen zitten terwijl die mensen daar die aan het feesten zijn en de tijd van hun leven hebben, en kunnen we daar zitten in een ondoorgrondelijke stilte die door niets wordt gehinderd.

Niet omdat we ons van het lawaai kunnen afsluiten maar juist omdat we het toelaten! Misschien kunnen we zelfs meeresoneren en ervan genieten. We kunnen de geluiden horen zonder er een oordeel over te hebben…En we kunnen op ons kussen zitten en al die gedachten en gevoelens en geluiden toelaten…..

Dit is wat je noemt, jezelf ruimte geven en daarom ook de anderen……………

 

(Radio)stilte

Standard

Vanochtend met het vroege opstaan, doe ik het iets anders dan zoals ik het normaal doe; ik laat de radio nog even uit. Getroffen door de stilte om me heen, besluit ik daar bewust bij stil te staan, de stilte te waarderen, ervan te genieten.

Ik heb het geluk dat ik op een stille plek in Nederland woon. Aan de rand van een klein dorp in de toch al rustige provincie Groningen. Aan een doodlopend laantje, met welgeteld vijf huizen en vijf boten, waarvan mijn directe buurboten niet bewoond zijn. Daarnaast sta ik altijd voor dag en dauw op. Het enige dagelijks terugkerende geluid, op de vroege morgen, is de krantenjongen, die met zijn 40-km-autootje, met schallende Nederlandstalige muziek het laantje op en neer scheurt. Ik heb een band opgebouwd met die krantenjongen! Ik loop namelijk om die vroege tijd al het eerste korte stukje met mijn honden, voordat ze – om vijf uur ‘s ochtends – hun ontbijt krijgen. Als de krantenjongen voorbij snelt met zijn autootje, zwaaien we altijd even naar elkaar. Verder is het stil. Muisstil.

Stilte; Stilte voor de storm, hollen of stilstaan, geen minuut stil kunnen zitten. Stille waters hebben diepe gronden. Díe spreekt mij natuurlijk het meeste aan, wonend op het water.

Het woord ‘stil’ of ‘stilte’ komt veel voor in spreekwoorden en gezegdes. Stilte komt steeds minder voor in ons dagelijks hectische leven! 

Is stilte iets wat aan het uitsterven is?

Met het ontwaken gaat meestal direct de radio of TV aan. De smartphone geeft een signaaltje bij SMS-jes, whatsappjes, mailtjes, telefoontjes. Als we in de auto stappen om naar ons werk te gaan, gaat ook direct de radio weer aan, om te kunnen horen waar we stilstaan in de file. Of, als je per trein of bus reist, zet je de MP3-speler aan en sluit je je, met grote koptelefoon, af voor de buitenwereld. De wereld om ons heen is overal herrie. Toeterende auto’s, muziek – zelfs in de supermarkt –, pratende, schreeuwende mensen.

Voor veel mensen heeft stilte iets bedreigends, misschien wel het meest, omdat je in stilte dichter bij jezelf uitkomt.

Stilte kan ook verademend zijn. Even niet al die lawaaierige prikkels van buitenaf. Bewust naar binnen keren. Bewust zijn van de stilte om je heen én in jezelf.

Want als je je bewust bent van de stilte om je heen en in jezelf, kom je gemakkelijker tot rust, tot bezinning.

 Vanuit die rust en bezinning kom je ook gemakkelijker tot schrijven. Tot wezenlijk schrijven. Jouw gedachten en gevoelens verwoorden.

Zoals ik op mijn website www.splashingwordworks.nl heb omschreven:

‘De zin van het leven vinden door jouw gedachten en gevoelens te verwoorden en op te schrijven, verrijkt, verdiept en schept ruimte voor nieuwe zin(nen)’.

Doe jij mee?

Meld je dan aan bij mijn website. Dan krijg je elke week een memo als je weer een nieuwe blog kunt lezen. Dan krijg je, speciaal in deze maand, een gedichtenbundeltje toegestuurd. En bovendien kan jij je dan als eerste aanmelden voor de basiscursus vol-zin-schrijven, waarmee jij jouw leven daadwerkelijk kunt verrijken en verdiepen.